De wetten van het peloton

Probeer niet de zeden en wetten van het maatschappelijk verkeer toe te passen op wat gangbaar is in het peloton om tot een begrip van de daar geldende mores te komen. Dat is vergeefse moeite. Die omgeving kent haar eigen regels waar het lastig de vingers achter krijgen is. Neem bijvoorbeeld wat er gebeurd is tijdens en na die fameuze valpartij in de Tour de France, nu alweer een dag of vier geleden in de buurt van Metz. Een man of tachtig kwakt tegen de grond en er zijn er een aantal die er slecht van af komen, met zulke zware verwondingen dat zij bijvoorbeeld hun voorziene deelname aan de Olympische Spelen op de buik kunnen schrijven alsook de rest van hun wielerseizoen. Wat zoveel betekent dat er nogal wat aan inkomsten voor hen verloren gaat omdat zij bijvoorbeeld de deelname aan de lucratieve kermiskoersen met hun aantrekkelijke startgelden voor gezien kunnen houden. Hetzelfde, zij het in mindere mate, geldt ook voor al die renners die evenzo het slachtoffer waren van die valpartij maar die de Tour de France wel konden vervolgen, hoewel zij door hun opgelopen achterstand en verwondingen een uitzicht op een mooi eindklassering uit hun hoofd konden zetten. Omdat blessures nu eenmaal niet in een dag genezen en daarmee voorkomen dat de betreffende renner weer maximaal aan de koers kan deelnemen. Waarmee zijn waarde, die vooral bepaald wordt door zijn resultaten in de Tour, een flinke knauw oploopt en hij in de tijd daarna alleen maar lagere startgelden zal kunnen bedingen.

Zwijgen we nog over de reputatie – en publiciteitsschade die een sponsor oploopt doordat zijn ploeg als gevolg van die massale valpartij minder presteert. Wat al helemaal lastig in geld is uit te drukken. Grote gevolgen dus die te herleiden zijn tot een futiele oorzaak. Want daar kun je gerust van spreken als Lampre – renner Vigano in het gedrang van een op hol geslagen peloton nog probeert de schoenovertrekjes van ploegmaat Petacchi in zijn shirt op te bergen, waarbij hij zijn evenwicht verliest, valt en daarmee die crash teweeg brengt die zoveel van zijn kollega’s de fysieke en sportieve vernieling in hielp. En nu komt het vreemde van de wielerwereld. Dan gaan de wetten van het wielerpeloton spelen. Want niet dat er iemand van zijn kollega’s die Vigano of die Petacchi of zelfs Lampre aanprakelijk stelt voor alle geleden schade. Zo schijnt dat niet te werken in de wielrennerij. Daar wordt zo’n kwestie heel anders opgelost en wel in die zin dat die Vigano de komende jaren er niet op hoeft te rekenen dat hij nog in welke koers ook de kans krijgt om aan een ontsnapping deel te nemen, laat staan dat hij nog een sprintoverwinning kan verwachten. Geen platte prijs zal er nog voor hem zijn weggelegd, waardoor hij oninteressant voor zijn sponsor wordt en uiteindelijk zijn loopbaan als beroepswielrenner kan vergeten. Zelfreinigend vermogen heet dat, maar of de echte slachtoffers van die stommiteit van die Vigano daarmee geholpen zijn, blijft aan de grootste twijfel onderhevig. Maar zo werkt het wel in de wielrennerij.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s