De maat van slachtofferhulp

De eigen tijd blijven begrijpen is best lastig en het wordt er met het klimmen der jaren ook niet gemakkelijker op. Met als gevolg dat verwondering bij het rondom mij heen kijken steeds meer mijn deel wordt zonder dat dat overigens van invloed is op mijn gemoed. Ik heb geleerd dat een schouderophalen en de konstatering dat het dus is zoals het is, best bevrijdend kunnen werken. Wat aan de andere kant ook weer niet wegneemt dat ik er dan maar het zwijgen er toe doe. Want natuurlijk wil ik anderen laten delen in mijn verbazing over al die verschijnselen en gedragingen die ik als atypisch, onnatuurlijk of als aangeleerd beschouw“. Zo begon ik gisteren een logje waarin ik een kritische noot probeerde te kraken over het gedrag van kinderen die hun basisschool verlieten en met hun verdrietig gevoel daarover wel heel erg te koop liepen. Ik kon toen niet voorzien dat die inleidende tekst nog veel toepasselijker was en nog meer zeggingskracht had ten aanzien van een vorm van slachtofferhulp die gisteren werd geboden en welke wat mij betreft behoorlijk over de rand klotste. Nou weet ik best dat je met je oordelen erg voorzichtig moet zijn, zeker als het om situaties gaat waarbij mensen in het geding zijn die behoorlijk wat leed op hun brood hebben gekregen.

Dat neemt echter niet weg dat ook dan de goede maatvoering gerust in acht mag worden genomen en dat niet alles gepermitteerd is als pijn en verdriet het excuus en de aanleiding heten. Een zindelijke gedachte, vind ik, die bij mij spontaan opkwam toen ik in een televisie-journaal zag dat slachtoffers van een treinongeluk van een maand geleden bij Amsterdam door NedTrain de gelegenheid kregen geboden om in de werkplaats in Haarlem naar de wrakken van de twee treinstellen te kijken teneinde het persoonlijk leed beter te kunnen verwerken. Zijn ze een haartje belazerd geworden, zou de normale reactie hierop zijn geweest een jaar of twintig geleden. Wat je nu dus niet meer in je hoofd moet halen omdat slachtoffers langzamerhand heilig lijken verklaard, waar de halve wereld zich dus mee mag bemoeien, met bijvoorbeeld deze bizarre tussenkomst als gevolg. En waag het dus niet daar iets van te zeggen of te vinden. Want dan ben je allesbehalve o.k en heb je het hart op de verkeerde plaats. Wat dan maar zo moet, omdat ik mij niet binnenste buiten kan keren om deze tijd met al haar onzin doorlopend te blijven begrijpen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De maat van slachtofferhulp

  1. Mack zegt:

    Nederlanders hebben niet door dat ze steeds minder gehard raken en steeds minder opgewassen zijn tegen het leven. Tegenslag wordt niet meer geaccepteerd.

  2. math zegt:

    Zou het niet tot het hoofdstuk imago building van prorail gerekend moeten worden. Weer eens goedkoop scoren met gemeenschapsgeld. Bovendien is het zoveel beter voor de slachtoffers ?

  3. Nanos zegt:

    Het past anders uitstekend bij de troetels, mascottes en kaarsjes van deze tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s