Onbaatzuchtigheid rules….

Ruim een week geleden wierp een toevallige passant mij hier op mijn weblog voor de voeten dat al mijn geschrijf over van dit en van dat en over mijn eigen gezondheidstoestand wel erg veel weg had van aandachttrekkerij en ook sterk deed denken aan iets dat ook wel narcisme wordt genoemd. Zo merk je ineens dat onze lieve heer nogal wat vreemde kostgangers heeft die in elk geval uitblinken door hun bijzondere kijk op de werkelijkheid en op mensen. Voor hen is niets wat het lijkt, maar altijd voorzien van een dubbele bodem en moet achter alles veel meer gezocht worden, liefst nog kwade of in ieder geval verdachte bedoelingen. Het was even schrikken voor mij en de schouders ophalen om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag die bestond en bestaat in het met volle teugen genieten van alle hulp die wij in onze penibele toestand uit alle mogelijke hoeken en in de meest onverwachte vorm mogen ontvangen. Niets blijkt zoveel mensen te veel om ons, nu wij beiden fysiek wat in de knel zitten, bij te springen en uit de brand te helpen. Warme maaltijden worden ons zo maar gebracht, een rit naar het ziekenhuis blijkt zonder problemen te worden gemaakt en de tuin wordt zonder veel omhaal van woorden, ja, met de grootst mogelijke toewijding op orde gebracht.

En elk gebaar, in welke vorm ook, verwarmt en verrast ons telkens weer en roept bij ons de vraag op waar wij dit allemaal aan verdiend kunnen hebben. Kenden wij onszelf dan zo slecht en hebben wij dan nooit gemerkt wat wij voor anderen betekend hebben? Je zou haast denken van wel zoals onze verwondering over zoveel hulp en steun eigenlijk veel zegt over onze onjuiste taxatie van mensen in hun algemeenheid. Want blijkt nu niet overduidelijk hoeveel onbaatzuchtigheid mensen met zich dragen als het er ergens in hun direkte omgeving en gezichtsveld op aan lijkt te komen. Waaraan je alleen maar een warm gevoel kunt overhouden, ontroerd door kunt raken om tegelijk tot het besef te komen dat er gelukkig nog veel goeds door mensen gepresteerd kan worden en dat het niet puur egocentrisme is dat de klok slaat, ook al wordt dat beeld met name in de media en nog meer door de huidige politiek zo vaak opgeroepen. Wij weten gelukkig nu veel en veel beter. En dat is voor ons de beste les die wij bij ons leven konden krijgen, hoewel het beter is te zeggen dat we die dus mogen genieten. Met alle tegenslag durven wij onszelf daarom gerust bevoorrecht te noemen en daar heel dankbaar voor te zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Onbaatzuchtigheid rules….

  1. RadaR zegt:

    Ik zal de laatste zijn om je van aandachttrekkerij te verdenken. Zelfs al zou je je aan deze toch over het algemeen redelijk gecultiveerde hobby bezondigen dan blijft voor mij simpel gelden, dat aandachttrekkerij slechts werkt bij mensen, die er gevoelig voor zijn en het niet van het “echte werk” kunnen onderscheiden.
    Maar weet je, aan de andere kant heb ik ook wel “begrip” voor iemand die zulke dingen concludeert na je verhalen over de rampspoed te hebben gelezen. Wat weer terug te voeren is op het feit, dat ondergetekende nooit of te nimmer met één letter over mogelijke eigen ellende op mijn blog zal schrijven. Omdat ik dergelijke zaken, mochten zij zich voordoen, strikt binnen de eigen persoonlijke sfeer met echte mensen [nooit met virtuele] wens te delen.
    Mijn blog is dan ook geen dagboek [wellicht geldt dat voor het jouwe wel in zekere mate, wat geen diskwalificatie kan en mag zijn anders zou ik niet elke dag even komen lezen 🙂 ] maar veel meer mijn “krantje”.
    Bottom line blijft echter dat het een ieder [dus ook jou én mij] vrijstaat te bloggen wat hij wil. En het is aan de bezoeker om te beoordelen of hem dat aanspreekt of niet. In het laatste geval lijkt mij wegblijven [een van mijn meest succesvolle tactieken mag ik wel zeggen] de beste keuze.
    Nog één opmerking: jij bent meer dan intelligent genoeg om te beseffen, dat persoonlijk leed [lees mijn blogje van enige tijd geleden onder de titel “Leedkannibalisme” er nog maar eens op na] één van de grootste publiekstrekkers is. Wellicht dat de criticaster waar jij naar verwijst zijn zakken op dat moment daar meer dan vol van had, het zou zo maar kunnen. 🙂

  2. Margo zegt:

    Ik volg het blog van iemand met copd. Ik ken deze Hans van heel lang geleden toen we kinderen waren, hij iets meer dan ik. Een kleine twee jaar geleden begon hij zijn weblog met de onheilspellende titel: Hans’ laatste gevecht. Hij beschreef in dit weblog zijn strijd tegen zijn longziekte. Zijn vrouw was jaren eerder al ziek geworden en heeft MS. Zij is kunstenares, hij heeft een eigen bedrijf en maakt films. Na verloop van tijd gingen steeds meer mensen dit weblog lezen, vooral mensen met dezelfde ziekte of met familie die eraan lijden. Omdat Hans zijn strijd helder en op een altijd positieve wijze beschreef hadden veel mensen er iets aan. Ik zeg beschreef. Hij heeft vaak geschreven over euthanasie. Naar aanleiding van zijn laatste logje van ruim een week geleden en twitterberichten moet ik vrezen dat zijn leven is beëindigd.
    http://oogwerkdotnl.wordpress.com/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s