De tranen der acacia’s

Als ik iemand iets kan afraden, dan is het wel het na zoveel jaren weer oppakken van dat boek waarvan je in je jonge jaren hoteldebotel was, waarvan je dacht dat het je leven veranderde, om niet te zeggen op zijn kop zette. Ik ben er in elk geval al een paar maal behoorlijk mee op de koffie gekomen. En pas ben ik weer in die val van overigens terechte nieuwsgierigheid getrapt. Want zo gek is het immers niet als je nog eens wil weten wat je dertig, veertig jaar eerder bij de strot pakte, waarbij je je er wel rekenschap van moet geven dat de tijd niet heeft stil gestaan en er met jou ook een en ander is gebeurd. Wat natuurlijk gemakkelijk aan je aandacht ontsnapt, omdat dat verlangen naar die hernieuwde kennisname van dat ooit zo door jou gelauwerde boek zo onweerstaanbaar is. Zoveel werd ik tenminste gewaar toen ik “De tranen der acacia’s” van Willem Frederik Hermans na vijftig jaar weer ging lezen met dat vaststaande beeld van toen dat het een enerverend boek was dat ook nog eens in vliegende vaart en woede was geschreven, dus mij toen wel moest overrompelen. En die laatste gewaarwording kan ik zoveel jaren later zelfs nog wel begrijpen omdat het boek, de vertelling aan die jeugdige en nog niet gerijpte lezer, die ik toen was, een enerverende ervaring bood. Want die zit beslist wel opgesloten in het verhaal over de belevenissen van die twintigjarige man die midden in de oorlog in een moreel onttakelde wereld zijn gang gaat, mag gaan en volgens Hermans ook moet gaan.

Logisch dat dat dan als een bom bij je inslaat en sporen nalaat die een zekere invloed op je verdere denken en leven hebben. Zoveel weet ik mij er tenminste nog wel van te herinneren, zoals ook mijn waardering voor de schrijver zelf tot in lengte van dagen, tot aan de dag van vandaag, toen zijn definitieve vorm kreeg. Des te beter daarom om datzelfde boek nog eens opnieuw te gaan lezen om aan de hand daarvan te ontdekken dat het allemaal toch niet zo’n vaart liep, althans bezien door de bril van die vijftig jaar oudere man, en dat het met het schrijverschap van Hermans in dat boek toch niet meeviel, in die zin dat het qua stijl en verteltrant behoorlijk gedateerd bleek, want met name het tempo miste dat de hedendaagse literatuur veel meer te bieden heeft omdat daarin ook nog wel eens wat wordt weggelaten en toevertrouwd wordt aan de fantasie van de lezer. Dit in tegenstelling tot “De tranen der acacia’s” waar de vertelling vaker verzandt in details en daarmee de lezer vermoeit en hoogstens nog diens aandacht trekt door de indringende schildering van een tijdsbeeld dat verder van ons afstaat dan het denken van Hermans, dan zijn kijk op mensen, die wel degelijk van alle tijden is en dit boek nog de moeite van het lezen waard maakt en enige actualiteit geeft. Maar voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat ik het dus nog een keertje heb gelezen, wat na nu zeker nooit meer zal gebeuren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s