Nog een paar uur te gaan

Het is best onwezenlijk. O nee, tegenwoordig heet dat dubbel. Want dat is bij uitstek het kenmerk van mijn situatie van dit moment. Ik voel mij prima en ik zit toch met een lijf dat gezond voelt te wachten op een medische ingreep die mij voor twee maanden uit de frontlinie haalt. Omdat er zich ergens in mij een verdacht plekje bevindt dat verdwijnen moet, vinden de medici. En dat betekent voor dit moment zoveel dat ik er niet op hoef te rekenen dat ik vandaag nog iets eet, terwijl er over de rest van mijn fysiek gedurende de eerste 48 uur ook niet de meest florissante signalen worden afgegeven. Niettemin ben ik niet nerveus, verontrust of gespannen. Waarvoor de verklaring moet zijn dat het mij overkomt, dat ik mijn lot en welzijn aan professionals in handen heb gegeven, omdat ik vertrouwen heb in hun deskundigheid.

Ik ben een object geworden dat volledig afhankelijk is en nergens meer invloed op heeft dan dat hij alleen nog informatie kan geven over wat hij met zijn lijf wel en niet voelt. Welke situatie in schrille tegenstelling staat tot die waarin je een examen moet doen of een prestatie moet neerzetten. Logisch dat je daarvoor wel gespannen bent, omdat je dan wel alle sleutels in handen hebt. Dat moet de verklaring zijn van mijn kalmte van dit moment, waarin natuurlijk ook een element zit van niet weten en het wel zien. Een gelatenheid omdat er geen keuze is, zij het dat ik ook wel nieuwsgierig hoe het allemaal gaat en hoe het zal aflopen. Maar bovenal toch optimistisch en vol vertrouwen dat ik spoedig over deze bijzondere en ingrijpende gebeurtenis wat meer kan vertellen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op Nog een paar uur te gaan

  1. Mack zegt:

    Ik zou voor zoiets zenuwachtiger zijn dan voor een examen, maar ik ben blij dat jij dat niet hebt.

    • robschimmert zegt:

      Ik vind het zelf ook wonderlijk dat ik dan verlamd was van de zenuwen. En wat te denken van de uren voorafgaand aan een presentatie die ik moest houden voor een paar honderd man? Stijf stond ik dan. En nu? Geen spoor. En dat heeft echt niets met flinkheid te maken.

  2. Laurent zegt:

    Ja, maar het is wel logisch: je hoeft je inderdaad alleen maar zenuwachtig te maken voor zaken waar je iets aan kunt doen

  3. Jolie zegt:

    Heel veel sterkte met de nieroperatie Rob, ook voor je vrouw en je dochters.. ik hoop dat je snel weer zèlf verslag kunt doen..!

  4. Mack zegt:

    Op dit moment ben je als het goed is onder zeil. Maar er wordt aan je gedacht, dat zie je. Hopelijk kom je er snel weer bovenop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s