De gouden benen van Ibi

Als er één speler in het Nederlands elftal is waar ik veel sympathie voor koester, dan is het wel Ibrahim Afellay. Hij is in hoge mate getalenteerd en steekt met zijn spel veel geprezen kollega’s als Arjan Robben en Wesley Sneijder duidelijk naar de kroon als hij ze in de pikorde van voetbalkwaliteit en nut voor Oranje al niet is gepasseerd. Want sinds zijn herstel van een zware blessure oogt hij nog het meest als de dragende speler van het Nederlands elftal, die het meest dominant vorm en richting geeft aan het Nederlands aanvalsspel. Hij drukte in ieder geval in die twee laatste oefenwedstrijden daar heel duidelijk zijn stempel op en met zoveel overtuiging dat bij mij de indruk ontstond dat ik hier wel eens de nieuwe vedette van Oranje kon hebben gezien. Zijn optreden smaakte in elk geval naar meer, gaf een heel goed gevoel, en wekte zelfs de verwachting dat Afellay misschien wel de man is die een door mij voorzien Nederlands echec op het komend EK Voetbal zou kunnen voorkomen. Uiteraard hoop ik dat het zo zal gaan lopen en dat hij de credits daarvoor weet te verwerven, juist omdat Ibi zich ook als een aangenaam mens weet te presenteren, die absoluut niet hoog van de toren blaast. Bescheidenheid en nederigheid konden hem wel met de paplepel zijn ingegoten.

En zo lijkt hij eerder verlegen door zijn eigen succes en talent in plaats van dat hij er zo nodig over moet snoeven en een hoge toon meent te moeten aanslaan alsof hij het voetbal kon hebben uitgevonden. Wat van menige Nederlandse voetballer die op het hoogste niveau gearriveerd is, nou net de makke is, die dus geen tegenspraak meer lijkt te dulden, het allemaal als geen ander weet omdat het zo eenzaam op de voetbalolympus is waar ieder zicht op de stervelingen lijkt te ontbreken. Die zelfingenomenheid, die ergelijke neerbuigendheid is Ibrahim Afellay volkomen vreemd. Hij hoeft niet zo nodig te babbelen, maar laat liever zijn voeten spreken, omdat hij hun taal het meeste beheerst omdat mensen hem dan ook begrijpen, moet zijn gedachtengang zijn, die tegelijk getuigt van innerlijke beschaving. Die hem er ook van weerhoudt om met al die hypes die de voetbalwereld kenmerken, mee te gaan. Dus voor hem geen hanekam of een serie tattoos. Alsof dat je waarde als mens en als voetballer zou verhogen. Zo staat hij met zijn beide gouden benen op de grond en is hij ook daarom voor mij Nederlands voetballer nummer één, die op korte afstand – eerlijk is eerlijk – wordt gevolgd door Rafaël van der Vaart die het zichzelf zijn en blijven ook tot een ambacht heeft verheven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De gouden benen van Ibi

  1. Laurent zegt:

    Ik vind het een mooie column voor een voetbalblad!

  2. Mack zegt:

    Ja zeg, die opzichtige tatoeages van die voetballers! Eenheidsworsten zijn het. Ik denk dat ze in Marokko ook wel trots zijn op Affelay, want hij hij is de eerste voetballer met Marokkaanse roots die het zover schopt volgens mij.

  3. Ibrahim Affelay, bespiegelaar’s lieveling als getalenteerde voetballer. Wat een mooie column heb je over hem geschreven !!!!

  4. math zegt:

    Zo kan het ook, een verademing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s