‘De bekoring’

Vorige week zondag noemde ik poëzie al een spel met de taal. Dat spel kan tot een ware kunst worden verheven, van het balanseren van woorden”, van het zoeken naar een evenwicht tussen zeggen en niet zeggen. Zoals de Vlaamse dichter Luuk Gruwez (1953) dat bijvoorbeeld laat zien in zijn gedicht “De bekoring“, waarin hij zich in de beperking demeester toont die met weinig woorden toch veel weet te zeggen:

Mooie meisjes duren niet lang.
En de uiterst bekoorlijke blondines
met groene, ja zeer groene ogen
het kortst van al:
korter nog dan een gedicht,
korter dan de snelheid van het licht
in hun groene, ja zeer groene ogen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s