Mijn moeder

Hoewel Moederdag voor mij nooit een dag is geweest om eens flink uit te pakken en cadeaus te geven, is het met het vorderen der jaren steeds meer de gelegenheid geworden waarop ik terugdenk aan mijn moeder, de herinneringen aan haar weer tot leven breng. Vooral sinds haar overlijden in 1996 maak ik op die tweede zondag in mei daarvoor toch wat momenten vrij en sta dan stil bij wat ze voor mij heeft betekend en ook wat ze voor mij had kunnen betekenen. Want elk leven, elke relatie kent zijn gemiste kansen. Zo ook die van mij met mijn moeder. Daar denk ik dan over na. Vandaag ook weer. En ik merk dan toch dat ik met de jaren milder in mijn gedachten en oordelen ben geworden. Natuurlijk weet ik heel goed dat zoveel anders had gekund, maar haar daarop afrekenen is er niet bij, omdat ik weiger te geloven dat een moeder niet het beste met haar gezin en met haar kinderen wil. Daartoe zal ze het uiterste uit zichzelf halen, is mijn overtuiging. Wat mijn moeder beslist ook heeft gedaan en vooral naar haar vermogens, die, realiseer ik mij achteraf maar al te zeer, beperkt waren door haar zwakke gezondheid en haar kwetsbaar gestel. Met als gevolg dat ze vaker niet heeft kunnen geven wat je als kind of als jonge jongen zo vurig verlangde. Waardoor je elkaar wel eens misliep, niet of moeilijk begreep en het omgaan met elkaar zijn stroeve kanten kende, met telkens weer een waarheid die in het midden lag.

Want met dat al werd ik er dus ook niet gemakkelijker op en alleen maar lastiger te benaderen voor mijn moeder, terwijl zij al genoeg met zichzelf te stellen had en steeds meer moest steunen op mijn vader, die daarom eigenlijk altijd de plooien die er optraden, glad moest strijken. Waarvoor hij gezien zijn persoonlijkheid en karakter bij uitstek geschikt was en daarmee ervoor zorgde dat ieder in ons gezin zich op zijn gemak bleef voelen. En zo heeft mijn moeder tot zijn laatste snik in 1995 op hem kunnen leunen, deed hij alles voor haar en hield hij haar vooral zo uit de wind dat het leven haar op een voor haar aangename wijze bleef omgeven. Zodat het geen wonder was dat het voor haar allemaal niet meer hoefde toen hij in februari 1995 stierf en zij al meteen stilletjes begon weg te kwijnen. Omdat ze het leven in haar eentje niet aankon. Wat haar trouwens al zolang moeizaam was gelukt, realiseerde ik mij in die korte tijd dat zij zo machteloos was en merkte ik zelfs duidelijk toen zij haar dood als een bevrijding verwelkomde. Wat ik heel treurig heb gevonden, juist omdat zij er nooit in was geslaagd om echt op eigen kracht het leven meester te worden. Zonder dat ik ooit echt heb kunnen begrijpen waarom. En daar sta ik vandaag weer even stil bij. Omdat ze wel mijn moeder was.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op Mijn moeder

  1. Laurent zegt:

    Dat is mooi be- en geschreven Rob.

  2. Pingback: Moederdag « Vluchtstrook

  3. Zuster Klivia zegt:

    Een beetje een triest stukje eigenlijk. Gemiste kansen zijn altijd zo jammer.

    En best herkenbaar, terwijl mijn moeder nog leeft. Maar op dit moment liggen we weer in de clinch. En met elke clinch, groeien we verder uit elkaar. Onvermijdelijk helaas.

  4. Mack zegt:

    Je zit vol met haar genen. Ze vormt je karakter en ze geeft je het eerste beeld van hoe je een vrouw ziet. Ze bepaalt jouw latere keuzes in het leven, zonder dat je het weet. Dus daar kun je best zo af en toe bij stilstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s