Mijn Bevrijdingsdag

Ook met Bevrijdingsdag heb ik een wat lastige verhouding. Dat komt niet zozeer doordat het maar nooit een nationale feestdag is geworden. Want dat heeft toch iets te maken met onze Calvinistische aard die ons ervan weerhoudt om voor alles maar een feestje uit te schrijven en al helemaal niet te kort op elkaar, waardoor ook de Dag van de Arbeid nooit een schijn van kans heeft gehad om bij ons nationale gedachtengoed bijgeboekt te worden. En na Koninginnedag binnen vijf dagen weer een feestdag was natuurlijk veel te veel van het goede binnen ons beperkte en zuinige gezichtsveld. Waarmee het dubieus lot van Bevrijdingsdag was bezegeld en we dus maar één keer in de vijf jaar van die vrije dag ter gelegenheid daarvan mochten gaan genieten. Wat zoveel als een waterig compromis was dat naar helemaal niks smaakte en die mijn moeilijke relatie met die vijfde mei daarom niet bepaalde. Waar ik het veel moeilijker mee had, was het idee dat die Bevrijdingsdag mijn feest eigenlijk niet was en nooit is geweest, dat ik het met lege handen moest vieren, zonder gevoel en zonder herinnering omdat ik de dag van de bevrijding zelf niet bewust heb meegemaakt.

Ik ken de verhalen, ik heb zoveel foto’s en films gezien en toch heeft de geest van die vijfde mei 1945 mij nooit kunnen bereiken, hoe dicht in de buurt ik er met mijn twee jaar toen ook bij ben geweest. Met als gevolg dat ik me altijd blij heb moeten maken, feest moest vieren vanwege een abstractie, om iets dat ik niet kon vastpakken, dat mij daarom in feite niets zei. Hoogstens dat ik een geweldige kans was misgelopen. Waardoor ik mij langs de kant voelde staan terwijl anderen die in eenzelfde positie als ik verkeerden, zich onbekommerd in een feestgewoel stortten, waar ik mij niet bij voelde horen, dat niet mijn feestje was. Des te verbazingwekkender voor mij is daarom het enthousiasme waarmee jonge mensen de laatste jaren Bevrijdingsfeesten omarmen. Hoewel mij daarbij de wetenschap gerust stelt dat het hen waarschijnlijk om de lol, het feest, de pret te doen zal zijn en Bevrijdingsdag daarvoor dus een welkome en dankbare aanleiding is zonder dat het echte verhaal van die dag die jongeren zal boeien. Wat wel iets verduidelijkt, maar verder voor mij niets oplost. Omdat dat ongemak voor mij nu eenmaal aan die vijfde mei kleeft en dat ook altijd zal blijven doen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn Bevrijdingsdag

  1. Mack zegt:

    Ik denk dat het feest na 1945 ook nooit meer is overtroffen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s