Mijn vierde mei

Hoewel ik de oorlog niet bewust heb meegemaakt – mijn belangrijkste heldendaad bestond erin dat ik in de kinderwagen lag te slapen, terwijl de spoorbrug bij Culemborg ongeveer een kilometer verderop werd gebombardeerd – heb ik toch veel met de Dodenherdenking, met de vierde mei, zonder dat dat er bij mij door mijn ouders is ingestampt. Wat mij bij staat is dat ze wel die twee minuten consequent de stilte in acht namen, waarna voor hen het leven zich hernam en zijn oude, vertrouwde gangetje weer snel kreeg. In tegenstelling tot hen was die herdenking voor mij toch omgeven met een soort van magie, een mystiek die zo geheiligd was dat het voor mij moeilijk te verdragen was als ze werd doorbroken of volkomen genegeerd. Door autorijders die er zich niets van aantrokken en dus gewoon doorreden, door kinderen die tijdens die twee minuten bleven spelen en hun mond ook niet hielden, door al die mensen voor wie het leven in het nu te belangrijk was dan dat ze nog notie hadden van het verleden. Bronnen van ergernis dus voor mij, welke in de loop der jaren er niet minder op is geworden of is verflauwd. Nog altijd ben ik allergisch voor die verstoorders van de stilte op vier mei, als ze daarmee laten zien dat het ze de ballen interesseert, dat ze er totaal geen weet van hebben of het allemaal zinloze flauwekul vinden.

Uiteraard heb ik mij die onlustgevoelens bijna willens en wetens op de hals gehaald omdat ik nog nooit aan een collectieve Dodenherdenking heb deelgenomen. Ik verkoos en verkies nog altijd de stille gedachte en overpeinzing op dat moment in mijn eigen omgeving met als duidelijk nadeel dat je zo voor de leeuwen wordt gegooid en dan lijdzaam moet toezien hoe dat ene moment van stilte en bezinning massaal met voeten wordt getreden. En nog treuriger is het dat die schoffering al zoveel jaren duurt en telkens terugkomt, terwijl de illusie maar hoog gehouden wordt dat het Nederlandse volk in zo grote getale op de vierde mei de slachtoffers van het oorlogsgeweld herdenkt. Ik weet tot mijn teleurstelling en ergernis inmiddels al jaren beter en ook en vooral dat het nooit meer wat worden zal met die twee minuten stilte. Omdat zeventig jaar kennelijk voor veel mensen te lang geleden is om bij dat herdenken een mens, een gezicht voor te stellen en er wat mee te hebben. Met als meest treurig voorbeeld onze tien televisiezenders voor wie die Dodenherdenking blijkens de programmering ook niet meer dan een verplicht nummer is dat met pijn en moeite nog net een plaatsje krijgt tussen alle reality, soap en hol amusement dat uiteraard prioriteit heeft en door moet gaan. Zelfs op de vierde mei.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Mijn vierde mei

  1. Mack zegt:

    Twee minuten stilte werden mede mogelijk gemaakt door De Telegraaf, krant van wakker Nederland.

  2. Mack zegt:

    Nou, omdat die twee minuten een doorn in het oog zijn van de reclamemakers, kostbare reclamezendtijd, gaan ze er vanzelf een slaatje uitslaan. Telegraaf was een voorbeeld, niet geheel toevallig door mij gekozen in dit verband.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s