Collectieve nomofobie?

Er moet gisteren in de Randstad, in en rond Den Haag en Rotterdam, toch zoiets als een collectieve nomofobie hebben geheerst. Voor wie het even vergeten was. Dat is een vorm van paniek, een aanval ervan als men zo gauw geen mobiel bij de hand heeft of als de funkties ervan zijn uitgevallen waardoor dat apparaat waardeloos is geworden en er een gevoel van ontheemd zijn, van afgesneden zijn van de buitenwereld ontstaat. Dat moet er dus in die zuidelijke Randstad wel zo ongeveer massaal aan de hand zijn geweest doordat een cruciaal verdeelpunt in het Vodafone – netwerk door een brand in het ongerede was geraakt, waardoor mobiele telefonie voor Vodafone – gebruikers onmogelijk werd. Er leek inderdaad sprake van een soort ramp, want anders wordt zo’n nieuwsitem niet als het meest belangrijke feit van de dag in het Achtuurjournaal opgevoerd. Wat nog eens onderstreept werd door het verschijnen van allerlei mannetjes en vrouwtjes die erg bedrukt in de camera keken om zo hun nood over hun communicatieprobleem te kunnen klagen, over de ellende die dat bij hen veroorzaakte.

En uiteraard werd daar een schepje bovenop gedaan door reporters die met de hun toevertrouwde hijgerigheid dit nieuwsfeit tot nog grotere proporties opbliezen, waardoor de argeloze kijker, althans die kijker die niet zo in die mobiele telefonie en internet is, zoals ik er ook een ben, op zijn minst een gevoel van vervreemding moet hebben gekregen. Zo van wat is daar in hemelsnaam aan de hand? Of dan toch iets van lacherigheid over de kouwe drukte die er werd gemaakt van een lullige telefoonstoring plus dat onbegrip voor zoveel aandacht voor een enkele gebeurtenis die morgen alweer vergeten is omdat dan dat hele netwerk het gewoon weer doet. Zo verging het mij tenminste wel. En ik besefte tegelijkertijd dat mijn verwondering even veelzeggend is, namelijk kenmerkend is voor de toeschouwer die steeds meer aan de kant staat, het hoofd vaker schudt om alle leven om niets welke zelfs de stijl van de serieuze journalistiek is aan het worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Collectieve nomofobie?

  1. Sjoerd zegt:

    Wellicht een ramp voor de jeugd. Ik hoorde er laat in de avond wat van en heb eigenlijk niets gemist, niet een telefoontje… Hooguit wat mail die wat later kwam, and so what…

  2. Mack zegt:

    Ik zit nu bij een bedrijf waar ze er ook aan lijden. Zonder i-phone breekt het zweet ze uit heb gemerkt.

  3. Nanos zegt:

    Het is nog niet over hoor, en het is niet alleen in de randstad. Ik heb het niet gemist. Ik gebruik mijn telefoontje maar weinig, maar zou het nu nog steeds niet eens kunnen gebruiken. ‘Alleen noodoproepen’ staat er, ver buiten de randstad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s