Een blaffende hond

Het zal toch niet gebeuren dat de opiniepeilingen van Maurice de Hond tijdens het Catshuisberaad de kracht van bewijsvoering krijgen? Want dan zijn we collectief in de aap gelogeerd zonder dat ik overigens wil afdingen op het resultaat van die peilingen. Dat zou te zeer neigen naar elitedenken, wat ik zoveel mogelijk ver van mij probeer te houden, hoewel ik mij ook niet altijd aan de schijn ervan kan onttrekken. Gewoon omdat ik soms vind wat ik vind en er niets aan kan doen dat ik dan tot een kleine minderheid met die opinie behoor. Vandaar dat ik oprecht hoop dat de uitkomsten van de laatste uitvraag van de Hond zo snel mogelijk onder het tapijt zullen verdwijnen en dus geen enkele vertaling krijgen in de nu komende bezuinigingsronde. Ik snap best als mensen in hun eigen beurs keuzes moeten maken dat dan als eersten de giften aan collectes, de schouwburgbezoeken en de uitgaven aan CD’s, boeken en musea eraan moeten geloven. Logisch dat de eerste levensbehoeften zoveel mogelijk daarbij buiten schot blijven. En ik ben zelfs nog bereid om daar ook de bedragen die een auto kost, zoals onder andere de brandstof, daartoe te rekenen. Maar het gaat mij veel te ver om die lijn ononderbroken door te trekken naar het niveau van de staatshuishouding, welke pretentie de Hond met zijn verhalen toch onmiskenbaar heeft en welke hij voedt met zijn suggestieve vragen aan individuele personen.

Alsof deze de middelen en inzichten hebben om de complexiteit van de overheidsfinanciën te doorzien en dus met de kennis van en de ervaring met hun eigen huishoudboekje ook een adequate mening kunnen hebben over hoe er in de staatsbudgetten geschrapt moet worden. Alsof beide grootheden 1 – op – 1 op elkaar zouden passen, zoals de Hond haast suggereert en daarmee de werkelijkheid naar zijn hand tracht te zetten. Want natuurlijk werkt het bij de landelijke overheid wel een stukje anders dan in een enkel gezin. Waardoor je boerenbedrog naar twee kanten toe pleegt door mensen vanuit hun eigen overzichtelijke situatie een oordeel te laten uitspreken over zoiets complex als het overheidsbudget is, waar zo’n mening totaal geen hout kan snijden. En wat minstens zo kwalijk is dat deze verzamelde uitspraken worden aangeboden als een representatieve communis opinio, waarmee de politiek het dan mag doen. Waarna die dus inderdaad met forse hand en onverdroten kan gaan snijden in de budgetten van ontwikkelingssamenwerking, omroep en cultuur. Dat zou immers de zegen hebben van de man in de straat, wiens stem Maurice de Hond beweert te vertolken, omdat hij uiteraard probeert om met zijn geblaf te bijten. Waarbij zo’n beetje vertekening van de werkelijkheid ook best een handje wil helpen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een blaffende hond

  1. Sjoerd zegt:

    W ij betreft mogen de omroepen best zonder subsidie verder. laat ook daar de marktwerking maar op los.

    • robschimmert zegt:

      Ik vrees dat we dan tussen alle STER – blokken nog naar een programma mogen zoeken. Zie RTL en SBS en hoe de rest van die meuk mag heten waar je nog alleen maar reclame en sponsoring en sluikreclame tegenkomt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s