Wars van konflikten

Het moet te maken hebben met het feit dat ik nogal beschermd ben opgegroeid. Het leven verliep bij ons thuis vroeger rimpelloos en als er dan eens stof opwaaide, werd het aan ons oog onttrokken. Waardoor je wel argeloos en niets wetend moest worden en beslist het repertoire miste om met tegenwind om te gaan. Wat ook nog eens in de hand werd gewerkt doordat wij in een nieuwbouwwoning aan de buitenkant van Culemborg woonden. Op straat spelen kon je er dus als de beste, maar vriendjes waren er in geen velden of wegen te bekennen, althans niet die knapen van wie je de wetten van de straat spelenderwijs geleerd kreeg, waaronder de regels van het spel als je eens echt de strijd aan moest gaan. Kortom, het echte handwerk om op latere leeftijd met succes de konfrontatie het hoofd te bieden, heb ik me nooit eigen kunnen maken, als dat onvermogen al niet genetisch was bepaald. Want mijn vader had aan het konflikt as such een echt broertje dood, hij was de zachtmoedigheid zelve en kreeg zo wel veel gedaan. Hoewel ik dat vaker ook heb proberen na te streven, begon ik naarmate de jaren vorderden steeds meer het gevoel te krijgen dat daarmee niets te bereiken viel. Met alle emancipatiebewegingen zag je namelijk de assertiviteit van mensen toenemen, werden de monden alsmaar groter en ook een steeds effectiever wapen in de verwezenlijking van het eigen belang.

Hoezeer ik mijn best ervoor deed, het bleef mij moeite kosten om de aansluiting daarin te houden, om de strijd voor mijzelf aan te gaan, hoewel de noodzaak daartoe in de tachtiger en negentiger jaren steeds groter werd. Logisch daarom dat konflikten, met name die waarin mijn eigen belang zwaar in het geding was, niet aan mij waren besteed in tegenstelling tot de situaties waarin ik als belangeloze derde en buitenstaander strijdende partijen bijeen moest zien te brengen. Dat ging mij stukken beter af dan wanneer ik voor mijzelf de kastanjes uit het vuur diende te halen. En met het vorderen der jaren liep die druk verder op en wel zozeer dat ik eerlijk gezegd blij was dat ik in 2003 die hektiek van clashes en konfrontaties achter mij kon en mocht laten. Ik voelde dat ik wat dat betreft mijn tijd had gehad als ik daarin ooit echt aan de bal was geweest. Niet dat ik ze heb gemeden, maar konflikten, die momenten en situaties waarin standpunten, naar werd beweerd, zo helder werden en fijn uitkristallizeerden, zijn in de verste verte niet mijn pakkie – an geweest. Ook omdat ik nooit de winst heb gezien die dat dan opgeleverd zou hebben. Of kijk ik verkeerd naar de wereld om mij heen en telt die op dit moment alleen maar winnaars?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Wars van konflikten

  1. RadaR zegt:

    Mijn persoonlijke ervaring is, dat kiezen voor de conflict-modus je dan wel niet al teveel vrienden oplevert [maar wie kan zich beroepen op grote aantallen échte vrienden?] , maar wel de kortste weg naar duidelijkheid en dus resultaat is.

  2. Mack zegt:

    Tegen de tijd dat ik 84 ben en met pensioen ga, zal ik net als jij een zucht van verlichting slaken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s