Verlies van woordwaarde

Het is een vreselijk woord, ontwikkelingssamenwerking, dat je als zodanig hoogstens kunt apprecieren vanwege zijn woordwaarde. Wat dat aangaat was het al een verbetering ten opzichte van ontwikkelingshulp, dat op enig moment in de vorige eeuw nog een ander ongemak veroorzaakte, namelijk dat er te zeer de suggestie van ongelijkwaardigheid in opgesloten zat, namelijk die van donorlanden ten opzichte van ontvangende landen. Vandaar dat we maar over samenwerking gingen spreken, hoewel er niets aan de verhoudingen veranderde. Zo hypocriet kan de wereld ook zijn, zoals wij daar nu in Nederland nog een schepje bovenop doen met de nieuwe wind die er als het aan Rutte en zijn maten ligt, door Nederland moet waaien. Want dit kabinet wil een land in de derde wereld nog alleen helpen als ons land er beter van wordt. Dat is het staande beleid. Doneren om er aan te kunnen verdienen, waarmee die door Balkenende zo hartstochtelijk opgeroepen VOC – mentaliteit toch nog bewaarheid dreigt te worden. Dat is de ene kant van Nederland zoals het is.

Maar daarnaast kennen wij ook een andere kant, onze spreekwoordelijke zuinigheid, de kruidenier in ons, die opeens weer aan het woord lijkt te komen als de nationale budgetten onder druk en ter discussie staan. Want dan zijn we opeens weer ‘pound wise, penny foolish’ en vinden we een gerede aanleiding om die hele post van ontwikkelingssamenwerking, ter grootte van 0,7% van ons bruto nationale product ter discussie te stellen. Die 4,6 miljard euro zijn dan 4,6 miljard teveel omdat we de euro’s zo hard voor onszelf nodig hebben om onze oogverblindende levensstandaard vooral oogverblindend te houden. Dan gelden in 2002 gemaakte afspraken in Europees verband die in 2005 bevestigd werden, voor ons niet meer en zouden we dat verdrag, onze partners daarin, die zich daar wel keurig aanhouden, het liefst laten barsten en ook schijt aan de rest van de wereld hebben. Omdat de kruidenier in ons het zo druk met zichzelf heeft en wint, maar niet in de gaten heeft dat hij zo veel begrip, goodwill en sympathie verspeelt, alleen in de wereld komt te staan en ook nog eens een aantrekkelijke woordwaarde is kwijtgeraakt. En dat voor die 0,7%, dat iets meer is dan niets, maar tegelijk een sprekend voorbeeld van dat ‘penny wise, pound foolish’.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Verlies van woordwaarde

  1. Laurent zegt:

    Het is vooral stuitend schraperig. Op een modaal inkomen heb je het slechts over 17,50 euro per maand. Ik gun iedereen die ertegen is een diepgravend persoonlijk faillissement.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s