De man en zijn tassen

Een dorpsgek zou ik hem absoluut niet willen noemen. Maar bepalend voor de couleur locale is hij zeker wel. Waarmee hij bewijst dat je daarvoor bepaald niet afwijkend gedrag hoeft te vertonen. Opvallen is al voldoende. En dat doet hij zeker zonder dat hij het gevoel oproept daarnaar op zoek te zijn. Het gaat bij hem zoals het gaat, omdat hij is zoals hij is en dat is gewoon curieus, dus anders dan het gros van de mensen dat overdag werkt en ’s avonds naar de televisie kijkt. In dat sjabloon laat hij zich niet onderbrengen. Want overdag is hij gewoon onderweg in en rond het dorp, met in zijn linkerhand een booschappentas van de Jumbo en rechts een plastic zak van de C1000, die zijn vaste reisgezellen zijn. En daar begint het grote raadsel dat hij toch rond zich geweven heeft en waarop niemand een antwoord heeft weten te vinden. Hoewel hij een vaste woon – en verblijfplaats in het dorp heeft, een ruime vrijstaande woning, verplaatst hij zich overdag, elke dag, ogenschijnlijk zonder een bepaalde of vaste bestemming. Dan loopt hij weer hier en dan duikt hij daar weer op, ijs en weder dienende en weer of geen weer. Met altijd die twee tassen in zijn gezelschap, de Jumbo links en de C1000 rechts, zonder dat maar duidelijk wil worden waarheen hij wil, welk doel hij heeft en wat hij in die tassen meedraagt op zijn permanente voettochten door het dorp.

Zonder verder aanstoot te geven, maar deze en gene wel nieuwsgierig makend, te meer omdat er nooit een geluid van hem te horen is, althans voor de overgrote meerderheid van de dorpsbewoners. Behalve voor die twee, drie wat oudere vrouwen, bij wie hij bij een eerste kontakt meteen de juiste snaar wist te beroeren. Waar je toch de gave en het exacte zintuig voor moet bezitten. Wat hij dus had gezien de reacties van die vrouwen die stuk voor stuk ondersteboven van hem waren, met zelfs een enkeling die tot over haar oren op hem verliefd was geworden, om het enkele feit dat hij haar attendeerde op de schoonheid van de ondergaande zon en aan haar vroeg of hij dat moment met haar mocht delen. En omdat hij zijn twee tassen weer bij zich had, de Jumbo links en de C1000 rechts, en deze zich in een onbewaakt moment openden, waardoor bleek dat ze geheel leeg waren, werd hij op dat moment een open boek, een man die uit een sprookjesboek stapte voor die ene vrouw die prompt voor hem door de knieën ging toen zijn geheim voor haar was ontraadseld. Met als gevolg dat zijn ongrijpbaarheid daardoor des te groter werd, door de opgewonden reacties van die vrouwen en hij op weg lijkt mythisch te worden, die man met zijn twee trouwe tassen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s