Bruin gebakken

Het was precies de gedachte die gisteren door mij heen moest gaan. Op de dag namelijk dat de zon eindelijk weer haar koesterende kracht had, die je daarmee onwillekeurig uitnodigde om toch maar eens wat handen uit de mouwen te steken, om de winterse resten in de tuin op te gaan ruimen. Lekker werk dat niet al te veel concentratie vraagt, waardoor je je gewoon erin kunt uitleven en ondertussen ruimschoots de mogelijkheid hebt om stevig te mijmeren, de ene gedachtesprong na de andere te maken, van die inval naar een volgende brainwave. En zo kon het gebeuren, terwijl de zon met haar aarzelende warmte mijn hoofd al streelde, dat het mij te binnen schoot, en vraag niet waarom of naar aanleiding waarvan, dat de laatste jaren bijna niets meer te horen of te zien is van die cultus om vooral de hele zomer fris en vrolijk gebruind rond te lopen. Of het moet mij volledig zijn ontgaan wat trendy is en wat er echt toe doet. Maar ik weet niet beter dan dat ik nauwelijks nog sporen zie en de laatste jaren ook niet heb gezien van wat zonnebanken en bruinstudio’s meestal pleegden achter te laten bij mensen die er van overtuigd waren dat ze zich zo extra flatteerden.

Hoe snel inzichten kunnen veranderen net zoals de mode, de waan, de hypes wordt wel bewezen doordat die cultus, voorzover ik het kan zien, een zachte en stille dood is gestorven. De tijd dat je met je gebruinde snuit in elk geval moest tonen dat je een meer dan welbestede vakantie had gehad, terwijl daar verder een zweem dan wel de illusie van welstand en van het goede leven vanaf droop, ligt kennelijk ver achter ons. Met die flauwekul hoef je niemand meer iets wijs te maken, hoogstens nog dat je niet goed bij je hoofd bent omdat je je lijf nog zo bloot stelt aan ongezonde zonnestraling. Dat was het beeld dat bij mij opkwam terwijl die zon mij gisteren opzichtig bescheen en een eerste laagje bruin probeerde aan te brengen. Wat verder toch niet aan mij is besteed, en ook nooit is geweest omdat ik er te weinig zitvlees voor had. Net zoals al die verse geestverwanten die het bruinen en branden in de zon voorzover ik het heb kunnen zien, naar het rijk der fabelen en illusies hebben verwezen. Omdat er genoeg leukers is te doen in de schaarse vrije tijd dan die op te souperen met het liggen op je luie krent, zou dan dat eigentijdse gedachtengoed moeten zijn, als ik alle signalen tenminste goed heb begrepen. Of bak ik ze toch te bruin met deze snelle veronderstelling?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Bruin gebakken

  1. Sjoerd zegt:

    Dat typische zonnebankbruin zie je weinig meer…

  2. Mack zegt:

    Dat zal toch ook wel een gevolg zijn van alle waarschuwingen voor blootstelling aan zonlicht? Huidkanker, maar ook dat je er uit gaat zien als droog leer maken dat mensen zich niet meer zo in de zon begeven denk ik? Ik word ook niet meer zo bruin als vroeger. De laatste keer dat ik echt bruin was over mijn hele lichaam was in 1993.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s