Leven en zinledigheid

Mogelijk praat ik voor mijn beurt en staat een dergelijk lot mij ook nog te wachten. Neemt echter niet weg dat mijn klomp brak toen ik de afgelopen week las over een burgerinitiatief dat de hulp bij zelfdoding door nog gezonde zeventigplussers die geen zin meer in het leven hebben, per wet geregeld wil zien. Kan het allemaal nog treuriger, was mijn eerste reactie. Wat is dit voor een kansloos verhaal van oudere mensen die nog volkomen gezond zijn, maar gewoon uitgekeken zijn op het leven en eruit willen stappen, maar daarbij wel geholpen moeten en willen worden? Als dit geen opeenstapeling van falen en gemiste kansen is, waar ik mij dus in de verste verte niets bij kan en ook wil voorstellen. Want hoe ver ben je afgegleden als je het na je zeventigste met het leven hebt gehad, geen trek in de dag hebt noch interesses bezit voor wie of wat dan ook en kennelijk ook de zin mist om herinneringen te koesteren maar nog wel in het gelukkige bezit bent van een goed funktionerend fysiek gestel? Dat is de volslagen ledigheid die toch maar niet zo uit de lucht is komen vallen?

Dat moet een voortrajekt hebben met waarschijnlijk alleen maar dagen die zich vulden met werken en slapen zonder een plek of tijd voor hobbies, interesses of aktiviteiten op een ander vlak, in de sport, de kerk of een vereniging. Hoe treurig en zinledig zo’n leven kan zijn, komt dus volledig tot uitdrukking als op latere leeftijd de nood hoog en de eenzaamheid niet meer te verdragen en in te vullen lijkt, bij gebrek aan verdere bagage. Wat heeft zo’n bestaan dan voor een waarde gehad als betrokkene dat zelf al niet ziet of ervaart? Met als ellendig dieptepunt het gemis van het karakter en de kracht om daarin zelf de laatste stap te zetten en daarbij ook nog om hulp te vragen. Waarmee het moreel failliet geheel is bereikt, namelijk dat je zelfs bij een door jou zelf gewenst levenseinde op je wenken bediend wil worden. En liefst ook nog meteen en op afroep, omdat de mondigheid immers wel tot die hoogte is gekomen. Moet dit bespreekbaar zijn of geaccepteerd worden? En ben ik zo gek geworden dat ik soms deze tijd ook niet meer snap waarin blijkbaar dit ook zo maar moet kunnen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Leven en zinledigheid

  1. Marloes zegt:

    Ze bestaan Rob, kan ik je vertellen. Mensen zoals de man in dit huis die denken dat de enige manier waarop je van je gezin houden kunt is door keihard te werken en verder niets. Nu zit hij in de grote leegte

  2. Fien zegt:

    Ze bestaan Rob. Mijn eigen moeder zag het leven niet meer zitten. Maar ze was 88 jaar en gezond. En dan mag het niet. Ook al vind jij het leven voltooid.
    En als je 88 jaar bent is het moeilijker om de wegen die hier voor nodig zijn te bewandelen dan iemand die het wel weet.
    Dat was ik en ik heb, met haar huisarts en second opinion van twee andere huisartsen haar geholpen een menswaardig afscheid van het leven te nemen.
    En wat is je mening weer ongenuanceerd. Of weinig invoelbaar. Dat kan ook.
    En ik ben blij dat voor haar te hebben kunnen doen, al was de weg niet makkelijk. Ook omdat het niet wettelijk geregeld is en ik dus strafbaar was.

    • robschimmert zegt:

      Maakbaarheid ofwel de gedachte dat alles in dit leven maar op onze bestelling moet plaats kunnen vinden, kent wat mij betreft absoluut zijn grenzen. Hier wordt deze dus, vind ik, overschreden. Of moet dit ook in het verzekeringspakket? Laat mij dan maar als het om dit soort zaken gaat ongenuanceerd zijn en ook nog weinig invoelbaar. Als het om leven en dood gaat, mag je toch nog principes hebben waar niet mee te schipperen valt. En al helemaal niet als je geen invulling geeft aan het leven omdat je vindt dat je er klaar mee bent . Vandaar mijn uitgesproken mening over deze verhalen omdat ik maar al te goed en van wel erg nabij weet hoe zeer mensen die de leeftijd daar nog niet voor hebben, maar wat hard knokken om dat leven binnen hun bereik te houden. Met die wetenschap en die ervaring is dit soort luxe nood van gezonde, oudere mensen behoorlijk lastig voor mij te verdragen.

  3. Laurent zegt:

    Ik vind wel dat iedereen persoonlijk voor zichzelf mag uitmaken of hij of zij nog verder wil leven.

    • robschimmert zegt:

      Dat staat buiten kijf. Maar neem dan ook zelf de verantwoordelijkheid en vraag niet een heel team van hulpverleners eromheen, wat dan ook nog bij wet geregeld moet worden. Over the top heet zoiets voor mij.

  4. uitwijkpost zegt:

    Iemand van achtentachtig die het leven niet meer ziet zitten is waarschijnlijk depressief. Depressiviteit leidt vaak tot suïcide. Als iemand zo oud is en eruit wil stappen begrijp ik wel dat ze geholpen wordt. Het wordt gedaan uit liefde. Mijn vader was 86 toen hij overleed vanwege een zwaar hartinfarct. Eigenlijk, hoe vreselijk ik het allemaal ook vond, vond ik het genade. Hij had geen leven mee, het deed zeer hem te zien en te weten dat hij toch zo zijn best deed. Toen, in het ziekenhuis op de eerste hulp, aan mij gevraagd werd of hij gereanimeerd zou willen worden, mocht dat nodig zijn, zei ik met klem: Nee! Ik wist dat heel zeker. Vijf minuten later was het afgelopen. Ik had gewild dat ik meer voor hem had kunnen doen dan dat ene Nee.

    • robschimmert zegt:

      Heel begrijpelijk bij een ernstig falende gezondheid. De beste oplossing. Maar toch wezenlijk anders dan wanneer iemand bij volle verstand en met een gezond lijf zegt geen zin meer te hebben. Moeten we dan maar meteen aan die wens voldoen……?

      • Mack zegt:

        Nee natuurlijk niet. Zoiets moet nooit in een wet geregeld worden. Bovendien, waar leggen we de grens? Bij 70? Of voelen mensen van 60 zich dan achtergesteld? En waar houdt het op?

  5. Margo zegt:

    Maar als iemand geen zin meer heeft in het leven zal hij of zij daar toch wel een reden voor hebben? Wie zijn wij om te bepalen of het leven nog zinvol en waardevol is voor die persoon? Stel: iemand leefde voor de piano, maar kan door een blessure niet meer spelen. Het even is leeg en koud geworden zonder zijn spel. Het was het enige dat hem/haar nog ‘deed leven’. Er zelf een eind aan maken is toegestaan, maar misschien ook alleen omdat iemand te veroordelen die niet meer leeft niet zo zinvol is. Maar helpen mag niet. Waarom niet? Ik denk dat ik maar ga zorgen dat ik een voorraadje pillen in huis heb voor het geval dat … Je zal toch verdomme afhankelijk zijn van de arrogantie van de mensen met de macht!

    • robschimmert zegt:

      Maar als we dit ook al gaan regelen en in de wet verankeren, met vermelding van onder – en bovengrens van leeftijd, is het einde echt zoek. Waar begint het en waar houdt het op? Voordat we het in de gaten hebben, gaan dan ook hier de grenzen verschuiven en bevinden wij ons echt op het randje. Want zou dat bijvoorbeeld ook niet het begin kunnen zijn van levensbeeindiging van mensen met een handicap, omdat het leven voor hen niet zinvol wordt bevonden of omdat de zorg ervan voor de familie te belastend en voor de samenleving te kostbaar zou kunnen zijn? Ik bedoel maar. Voordat je het weet zou de grens zo maar die kant op kunnen bewegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s