Een miezerige Vrouwendag

Het was gisteren al ver in de middag toen ik er op werd geattendeerd dat het Internationale Vrouwendag was. Er werd mij toen een in rood papier verpakt chocolade hartje aangereikt. Op mijn vraag waar ik dat aan had verdiend, werd verwezen naar het honderdjarig bestaan van die dag. Wat dus deze traktatie waard zou zijn, maar wat ik al met al toch wel erg karig vond, zeg maar gerust aan de zuinige kant. Als op die manier een eeuwfeest wordt gevierd, stelde ik mij voor, dan voert dat gemakkelijk tot de konklusie of konstatering dat het allemaal niet al te veel kan voorstellen als aan blijdschap daarover zo magertjes uiting wordt gegeven. Of is het meer op zijn plaats om de vraag te stellen of die hele Internationale Vrouwendag in onze Westerse wereld niet allang een achterhaald fenomeen is, dat in elk geval niet meer losmaakt dan het uitdelen van een lullig chocolaatje? Dat heeft toch in de verste verte niets te maken met activisme, met strijd, met het gevecht voor het recht dat hier dus niet meer geleverd zou hoeven te worden. Zo komt het allemaal wel op mij over, waardoor deze lauwheid alleszins strookt met mijn beleving en ervaring van de positie van vrouwen. Waarbij ik mij in eerste instantie verlaat op hetgeen ik heb kunnen waarnemen als het om de maatschappelijke positie en de daarmee samenhangende gelijkheid ging van de vier vrouwen waar ik dagelijks mee te maken heb, mijn vrouw en mijn drie dochters.

Geen van hen heb ik ooit in verband kunnen brengen met een vorm van rechtsongelijkheid, welke te herleiden zou zijn tot de sexe waartoe ze behoren. Een waarneming die even vlot uitgebreid kan worden tot onze Nederlandse samenleving die ik weliswaar niet helemaal overzie, maar waarvoor de gedeelten waar ik in mijn werk aktief mee te maken had, als representatief beschouwd kunnen worden. In twintig jaar tijd heb ik namelijk vrouwen hun plaatsen zien opeisen en innemen in het arbeidsproces, waarin ze ook steeds meer op alle niveaus verantwoordelijkheden gingen bekleden. Met als gevolg dat dat verhaal over verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen wat mij betreft allang een fabeltje is, omdat salarisschalen en funktiewaardering nu eenmaal niet naar sexe opgesplitst worden. En omdat ik dit al jaren geleden heb zien gebeuren en bovendien de nieuwsontwikkelingen nog altijd op de voet volg, begrijp ik het bestaan van die Internationale Vrouwendag eigenlijk niet meer en groepen van vrouwen kennelijk net zo. Want anders vier je zo’n dag niet met zo’n miezerig chocolaatje. Of is er mij dan toch iets ontgaan en hebben activisten inmiddels alweer nieuwe misstanden ontdekt om die Vrouwendag toch vooral te blijven rechtvaardigen?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Een miezerige Vrouwendag

  1. Laurent zegt:

    Nou ja, op mondiaal niveau is er zeker nog heel veel mis met de rechten van de vrouw. In de westerse wereld is het moeilijker te onderscheiden of het nu een rollenpatroon betreft of soms ook een bewuste (en verstandige!) keuze van vrouwen om niet mee te hollen in de ratrace, als je naar de scheve verhouding kijkt op topniveau.

  2. math zegt:

    Op de eerste plaats zijn vrouwen nog steeds een tweederangs soort bij o.a. de mohammedaanse, christelijke en joodse godsdienst.
    Daarnaast zijn de slachtoffers van huiselijk geweld voor meer dan 85% vrouwen en ligt het percentage bij zedenmisdrijven nog veel hoger.
    Dan zie ik in de parlementen, bij de regeringsleiders en alle semi-overheidsbedrijven het overgrote merendeel mannen, hoe zuidelijker hoe schever de verhoudingen uitpakken in het nadeel van de vrouwen.
    In het bedrijfsleven is het beslist nog veel schever. De salarissen mogen op papier wel gelijk zijn, maar mannen zijn betere, sluwere en meer brutale onderhandelaars dan de meer bescheiden aard van de vrouwen, hetgeen in de praktijk leidt tot zeker een gemiddeld 10 % lagere beloning.
    Dan werken de vrouwen die een huishouden mede moeten bestieren naast hun baan, gemiddeld twee uren meer per dag, dan hun partner, ondanks alle afspraken over verdelingen van de huishoudelijke taken, opvoeding van de kinderen, huiselijke karweitjes en prive-administratie.
    Op alle beurzen, welke ik zelf bezocht heb of het tv-verslag van zie, is het merendeel mannen, die daar met hun ego’s en ijdeltuiterij arrogant lopen te zijn. Terwijl de vrouwen de recepties, de kassa’s, de horeca, de schoonmaakploegen, de garderobes en de toiletten mogen bevrouwen. En als klap op de vuurpijl de uitdagende hittepetitten op de autosalons, die ons mannen moeten doen geloven, dat je met de glimmende nieuwe modellen meer succes bij de jonge meiden hebt.
    Over de seksindustrie zullen we het maar helemaal niet hebben. De vrouwen, die daarin werken, door armoede en ellende gedreven, zijn helemaal op de onderste trede van hun eigenwaarde beland. Ja Rob, ik kan het ook niet helpen, maar de vrouwen zijn pas halfweg. Ze hebben nog heel wat werk te verzetten. En in heel Azie, Africa, en Zuid-Amerika zijn het altijd de vrouwen, die de klos zijn, op alle fronten.

    • robschimmert zegt:

      Inderdaad is er elders nog een wereld te winnen. Maar laten we hier stoppen met dit schijnactivisme dat er niet meer toe doet en waarvan de energie beter voor grotere en relevanter zaken ingezet kan worden zoals het milieu of het geestelijk klimaat in onze Westerse wereld. Daar hangt onze toekomst, denk ik, veel meer van af.

  3. Mack zegt:

    Het is bijna onopgemerkt aan me voorbij gegaan. Zegt dat iets over mij of was het niet zo’n belangrijke dag?

    • robschimmert zegt:

      Ik denk dat wij, jij en ik, de noodzaak van de Internationale Vrouwendag al ruimschoots gepasseerd zijn. En dat is niet iets om trots op te zijn. Dat is vrij normaal. Maar kon ik anders met vier vrouwen om mij heen? En zou het bij jou veel anders liggen?

  4. Mack zegt:

    Vrouwendag gaat over onderdrukte vrouwen. Linda kan zich daar niet zoveel bij voorstellen. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s