Een op de vijf…..?

Dat vroeger alles beter was, zal ik niet willen en durven beweren. Maar dat er de nodige zaken veranderd zijn, waar ik mijn vraagtekens bij zet of mijn wenkbrauwen bij frons, zal niemand verbazen. Wie van mijn leeftijd of generatie heeft die aanvechting niet bij het kijken naar wat er zoal in die eenentwintigste eeuw passeert? Niet dat ik daar nou nurks of chagrijnig van word noch dat ik de behoefte heb om er tegen in het geweer te komen. Dat zeker niet. En evenmin hoef ik het hele scala van ongenoegens op te sommen. Aan een enkele bron van onvrede, of noem het liever een niet begrijpen, heb ik al meer dan genoeg, voor het grijpen als ze immers zijn. Neem bijvoorbeeld alleen al het feit dat momenteel een op de vijf kinderen een gedragsstoornis heeft, waardoor de vorm van onderwijs waaraan het deelneemt, daarnaar aangepast moet worden. Afgezien van de tragiek roept dit barre gegeven bij mij de nodige vragen, twijfels en verwarring op. Of ben ik de enige die hierbij niet thuis moet geven? Want als ik in mijn herinnering terugga, zaten bij mij in de klas op de Lagere School, in de jaren tussen 1949 en 1955, bij elkaar vijfendertig jongens en meisjes die allemaal op dezelfde wijze het leerprogramma afdraaiden en kwam het een enkele keer voor, maar dat was echt een hoge uitzondering, dat een kind afhaakte en naar de BLO ging. En dik dertig jaar later was er nog niets veranderd, was het beeld in de klassen van mijn drie dochters exact hetzelfde.

Er viel nauwelijks een wanklank te horen behoudens dan van die enkele druktemaker die zo nu en dan van zich deed spreken. Waardoor de vraag alleen maar dwingender wordt wat er daarna zo hopeloos mis is gegaan in het gedrag van kinderen. Zijn dat de vorderingen die er gemaakt zijn in de wetenschap, welke het stellen van diagnoses zozeer vereenvoudigde dat er bijna een vraag door ontstond. Want wat moet je met nutteloze kennis? Toch niets anders dan deze nuttig en dienstbaar maken. Idem dito zou het ook wel eens zo kunnen zijn dat door het groter bereik en de krachtiger invloed van de communicatiemedia met alle kennis en wetenschap die dichterbij de eindgebruiker komt, het problematiseren natuurlijk stukken eenvoudiger wordt. Elke situatie, moeilijk of niet, laat zich dan namelijk gemakkelijker definieren en onder noemers vangen. Of zou het zo kunnen zijn dat het leven met al zijn hectiek, die veroorzaakt wordt door onze maar niet aflatende wensen en behoeften, met ons zo op de loop is gegaan dat wij de greep erop zijn kwijt geraakt, onze vastigheid zijn verloren en teveel tijd voor onszelf nodig hebben? Waarvoor kinderen kennelijk de tol betalen. Of komt dit te dichtbij en is dit een te fors schot voor de boeg voor al die vaders en moeders, opa’s en oma’s die hun uiterste best doen om het leven zo te organiseren dat de eindjes aan elkaar geknoopt kunnen blijven?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Een op de vijf…..?

  1. Laurent zegt:

    Ik heb ook eens gelezen dat ADHD bv veel meer voorkomt in verstedelijkte gebieden, en die gebieden zijn heel erg uitgebreid in de afgelopen decennia. Misschien heeft het toch ook wel met de omgeving te maken.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik kan me niet herinneren dat er vroeger zoveel ADHD’tjes rondliepen.

  3. math zegt:

    Hoe zouden die cijfers met ons omringende en vergelijkbare landen liggen? Daarnaast hebben we zoveel soorten studierichtingen, opleidingen en therapeuten, dat er een dito slachtofferbestand bij gezocht moet worden. Is het er niet, dan maken ze het wel. Zo werd mij onlangs het label dyslectisch omgehangen, omdat ik een aantal malen de toestaanslagen verwissedl had. Blijkt therapie ook nog door mijn verzekering vergoed te worden, omdat ik boven de 65 ben.

  4. pjotr zegt:

    In de verzuilde maatschappij van vroeger was het leven redelijk eenvoudig en voorspelbaar. Tegenwoordig leven we in een veel ingewikkelder, om niet te zeggen chaotische wereld. Een kind, dat vroeger gewoon met de alledaagse orde meedeed, functioneerde toen redelijk. In onze huidige maatschappij komt er zoveel op een kind af, dat het er horendol van wordt. Degenen, die daar niet tegen kunnen (en vroeger ook niet konden, maar toen speelde het probleem veel minder) zijn de slachtoffers, die het nu niet meer alleen redden. Met een stempel en wat hulp lukt het dan vaak nog wel.
    Mijn schoonmoeder had op haar 90e nog steeds ADHD-gedrag, maar men noemde dat vroeger stout of onhandelbaar.

  5. Mack zegt:

    Ik heb geen idee. Echt niet. Maar vroeger waren ze wel minder snel aangebrand ja. Toen was iemand nog gewoon debiel of imbeciel. Deed niemand moeilijk over. En BLO, daar moesten nu eenmaal ook kinderen naartoe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s