Leven op een dorp

Ze had natuurlijk helemaal gelijk, hoewel ik jaren geleden nooit had kunnen vermoeden dat ik ooit nog eens in die gedachtenwereld zou belanden. Ik had mijn hart destijds namelijk volledig verpand aan de stad, aan Amsterdam, waar het leven up tempo en in full swing verliep en nooit een vervelend moment kende. Waar is het immers verlokkelijker als je in de kracht van je leven verkeert, als je groots en meeslepend wil leven en dus alleen maar de vaart er in wilt houden? Uiteraard verkeer je dan in het paradijs, in die stad waar de ene halteplaats nog aantrekkelijker is dan de andere, terwijl ze elkaar altijd op korte afstanden opvolgen tijdens je zoektocht naar alles dat er te zien en te beleven is en welke alleen maar lijkt te verslaven. Ontkomen is er nauwelijks aan tenzij je jezelf niet alleen meer aan jezelf en je voorkeuren verbindt, maar alles wil gaan delen. Dan verlaat je een stad als Amsterdam omdat die met al haar genoegens en opwinding geen compromis verdraagt of de uitkomst van een onderhandeling wil zijn.

Waarmee het leven zich noodzakelijkerwijs via de gulden middenweg verplaatst om per saldo te eindigen in een dorp, in een eerzaam bestaan waarin dagen steeds meer op elkaar gaan lijken, maar daarmee desondanks een vorm van geluk, dat zich kenmerkt door zekerheid en veiligheid, niet in de weg hoeft te staan. Daar haast een voorwaarde voor is. Want dat bedoelde die vrouw toen ze zei dat ze het al met al toch wel lekker vond op een dorp, in die zin dat de voordelen van het wonen daar voor haar beslist zwaarder wogen dan de nadelen die er echt ook wel aan verbonden zijn. Waarin ik mij herkende, in die balans die uiteindelijk ten gunste van dat dorp doorsloeg. Wat zoveel betekende dat het niet lastig en vervelend hoeft te zijn als mensen, de dorpelingen, je kennen, veel van je weten, omdat dat ook een gevoel van veilgheid geeft, tenminste als je met deze en gene uit die gemeenschap goed kunt verkeren. En dan moet je de klemmende banden van de sociale controle maar op de koop toe nemen. Waarmee de nuance ontstaat, die afweging waaruit het geluk, de tevredenheid ontstaat, die stemming waarlangs de rest van het levenspad dan toch nog aangenaam kan verlopen in het overzichtelijke sociale verband dat het dorp heet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Leven op een dorp

  1. mack zegt:

    Zeg jij ook: op het dorp? Dat zeggen ze bij ons ook. Ik zeg altijd in het dorp.

  2. mack zegt:

    Voor de zekerheid heb ik die verwijderd. Je weet nooit wie het meeleest. Mijn baas is op de hoogte, maar collega’s niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s