Pantoffelhelden

Eigenlijk is het pijnlijk om het mee te maken. Maar ook op mijn leeftijd, achter in de zestig, kom je ze nog tegen, de mannen die hun hele leven de ware pantoffelhelden zijn gebleven. Wie kent ze niet omdat ze van alle tijden en leeftijden zijn? Te beginnen met die knapen die de grootste mond hebben als ze met de jongens onder elkaar zijn en zich ruiger dan ruig voordoen, dus de halve wereld op zijn minst aankunnen. Althans dat zou je dan wel haast geloven. Maar wat blijft er van die in de collectiviteit vertoonde flinkheid over op het moment dat ze in hun eentje oog in oog komen te staan met dat meisje waar ze tegenover hun kameraden zo geweldig over hadden opgesneden. Als sneeuw voor de zon is ze dan verdwenen, die moed die ze dan letterlijk in de schoenen zinkt. En met dat pantoffelheldendom blijven ze hun hele leven behept. Ze ontkomen er niet meer aan. Ook al die jaren als ze voor een baas werken en daarop wat graag afgeven als ze met de kollega’s in de kantine hun brood eten, maar in geen velden of wegen te zien zijn als de echte problemen er zijn en anderen de kastanjes uit het vuur moeten halen en zijzelf zich in de luwte bevinden, zich gedeisd houden om niet in de kijker bij de baas te lopen, hem liever nog extra van dienst zijn.

Burgemeesters in oorlogstijd zijn het geworden met het vorderen der jaren. En hoe vreemd het ook is. Ondanks dat het leven ook bij hen langs is geweest, blijken zij ten langen leste in hun diepste wezen nog geen cent veranderd. Ze zijn diezelfde pantoffelhelden gebleven. Wat het meest in het oog springt als zich narigheden en tegenslagen in hun direkte omgeving voordoen die normaal gesproken impact hebben en ieder mens raken. Ook dan, als het gevoel echt geraakt wordt, als enig invoelen toch verwacht mag worden, haken zij opnieuw af en geven totaal niet thuis. Ze zijn plotseling weer die knul die met zijn houding geen raad wist toen het erop aankwam. Waarmee het leven toch aan hen blijkt te zijn voorbijgegaan met als enig gevolg een gevoelsarmoede die wordt gecompenseerd door hun vrouw die meestal dan wel de juiste vragen stelt, van belangstelling en medeleven getuigt en verder haar man beschermt en aan de zijkant houdt, waar hij met de kaken op elkaar en geen raad wetend met zijn houding de pantoffelheld mag blijven uithangen. Als de man die zichzelf tegen beter weten voorhoudt dat hij het prima op een rijtje heeft, dus niets meer wijs gemaakt hoeft te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen.... Bookmark de permalink .

Een reactie op Pantoffelhelden

  1. Sjoerd zegt:

    Die mensen heb je ook nog ja….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s