De kunst van het meedoen

Neem van mij aan dat Limburgse dorpsgemeenschappen behoorlijk gesloten zijn. Nog altijd. Hoewel zich dat niet laat vergelijken met hoe dat zo’n veertig jaar geleden was toen alle lokale verhoudingen vast lagen en hoofdzakelijk bepaald werden door de aloude tradities en plaatselijke familiebanden. Waardoor het knap lastig was voor de buitenstaander – en dat was je als je elders geboren was – om als volwaardig lid deel te nemen aan het gemeenschapsleven. Nog meer als je je oren liet hangen naar die wet dat de mens een sociaal wezen is, waardoor een groepslidmaatschap het hoogst bereikbare werd waaraan je je eigen identiteit ondergeschikt maakte. Hoe vaak heb ik dat niet zien gebeuren zonder dat het zoden aan de dijk zette. Hoevelen hebben er niet hun uiterste best voor gedaan om maar vooral bij de dorpsgemeenschap te horen, om daarin te integreren, om het gevoel te krijgen dat men geaccepteerd werd. Verloren moeite omdat locale banden en tradities zich niet zo gemakkelijk laten doorbreken. Waardoor al die inspanningen om er bij te horen of daar het idee van te hebben, verspilde energie zijn omdat je nu eenmaal voor altijd getekend bent als die buitenstaander, als die vreemde die niet van het dorp is, maar uit de stad, van Mestreech, of van daarboven, uit Holland, komt of misschien nog wel van verder. Als je dus niet van die en van die en die en die bent.

Dan kun je wel hoog en laag springen en alle fratsen uithalen en dorpelingen in al hun gewoonten imiteren. Maar helemaal opgenomen word je toch nooit. Met als enig gevolg nog meer inspanningen om die buit van geaccepteerd te zijn of voelen alsnog binnen te halen zonder dat dat de kans van slagen vergroot en elk gedrag in teken daarvan alleen maar clownesk, nee dwazer wordt. Zodat er geen andere konklusie rest dan dat de echte wijsheid in deze omstandigheid erin bestaat om dat gemeenschapsgevoel als zodanig te erkennen en tegelijk te aanvaarden dat dat is zoals het is, wat zoveel wil zeggen dat het lastig blijft om je dat eigen te maken. Waardoor het van meer verstand getuigt om vooral jezelf te blijven en niet over je schaduw heen te springen met de illusie dat je ooit gezien zult worden als volwaardig lid van die gemeenschap. Zo snel zullen de panelen in dorpskringen bepaald niet verschuiven. Waardoor de echte lol van het leven in zo’n Limburgs dorp erin bestaat om te zijn wie je bent en vooral niets meer. Wedden dat je daarmee dichter komt bij die acceptatie waarop zovelen zich met al hun inspanningen zo stukliepen, omdat ze zich in wezen en in het geheel niet lieten kennen. Zoveel ben ik veertig jaar later wel wijzer geworden.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s