Op een roze wolk

Het moet mij maar niet kwalijk genomen worden dat ik het zo nu en dan niet laten kan. Maar dat komt omdat mijn broek dan opnieuw volledig is afgezakt van de prietpraat van weer zo’n vrouw die op latere leeftijd ineens haar kreatieve talent heeft ontdekt en vervolgens van stomme verbazing en razende blijdschap niet weet wat ze aan gekkigheid moet verkopen. Welbeschouwd zou ik daar praktisch elke week wel een boekje over open kunnen doen met het risico dat het heel snel gaat vervelen. Vandaar dat ik mij slechts houd bij dat aanprijzend proza dat tegelijk het werk van de schilderes in kwestie moet verklaren, dat in mijn ogen echt over de top is, alle kanten uit vliegt en daardoor ieder kontakt met de werkelijheid is verloren en van elke realiteitszin is verstoken. Aan al die vereisten voldoet het verhaal van zo’n vrouw uit Maastricht die van zichzelf op 55 – jarige leeftijd merkte dat de wereld niet zonder haar schilderkunst kon om daaraan vervolgens de onderstaande presentatie mee te geven, die verder geen commentaar behoeft, maar wel laat zien hoe een verblijf op een roze wolk onder woorden kan worden gebracht:

“Vanaf 2004 is haar creatieve ontwikkeling door verschillende Maastrichtse kunstenaars gestimuleerd. Dat heeft haar een enorme impuls gegeven en het resultaat is een eigen, herkenbare en expressieve stijl van werken die verbeeldingskracht uitstraalt. Haar inspiratie onttrekt zij aan spontane signalen, ervaringen en emoties binnen en buiten haar eigen leefwereld. Wat groot, ongrijpbaar of overweldigend is, gebruikt zij om haar eigen emoties als verwondering, angst, boosheid, verdriet en blijdschap in onder te brengen. De overwegend abstracte composities die uit deze gevoelens ontstaan zijn daarmee te omschrijven als passionele uitingen in vorm en kleur. De beweeglijkheid van haar werk is opvallend; haar palet is er een van kleuren die elkaar oproepen en versterken. Het verbeelden van haar innerlijk, haar interieur, is dan ook allerminst een statisch proces. Het is een niet aflatend proces waarin zij afstand neemt, letterlijk en figuurlijk, en nuanceringen aanbrengt. Haar werken zijn congruent aan elkaar; zij vertonen immers altijd en overal de hand van de meester, hoezeer zij ook in vorm en kleur van elkaar kunnen verschillen. Zij zijn heldere, kleurrijke verbeeldingen van een verhaal dat onvoorspelbaar is in de afloop maar voortdurend uitdagend en aantrekkelijk.”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Op een roze wolk

  1. math zegt:

    Daar kan ik nu zo van genieten. Al lezend kwam bij mij meteen het gevoel naar boven, wat mij ook vaak bevangt bij het lezen van de kul, die men in de roes na het legen van de hele fles wijn over het wezen en karakter van diezelfde wijn beschrijft. Heerlijk dat er mensen zijn die in hun eigen onzin geloven. Dat is trouwens het grote voordeel van geloven.

  2. Sjoerd zegt:

    Daar zakt je inderdaad de broek vanaf…

  3. pjotr zegt:

    En van bla en bla en bla…

  4. Margo zegt:

    ‘Weer zo’n vrouw…..’
    Zijn het altijd vrouwen? En is de schrijver van die superlatieven een vrouw??

    Als er over kunst wordt geschreven is het meestal kul. En óf het kunst is weet ik niet, ik kan niet eens beoordelen wat ik ervan zou vinden want je hebt geen plaatje toegevoegd.
    Je weet zelf ook nogal driedubbelop te schrijven zoals: ‘… en daardoor ieder kontakt met de werkelijheid is verloren en van elke realiteitszin is verstoken’ . Ook nogal over the top, als ik het mag zeggen.

    • robschimmert zegt:

      Nou, over die laatste bewering wil ik best wel even met je steggelen. Want kontakt met … is toch echt iets anders dan besef van/gevoel voor….En verder klopt het dat ik wel eens aandik. Maar dat doe ik dan bewust, wil het een functie geven. En dat mag best volgens mij.

      • Margo zegt:

        Ik val vooral over het feit dat je dit kennelijk typisch voor een vrouw vindt. De tekst is totaal over de top, en vertelt zoals Mack ook aangeeft, niets over haar schilderkunst. Ik kan me er na die beschrijving helemaal niets bij voorstellen. Het is typisch een reclame praatje dat even makkelijk over iets totaal anders zou kunnen worden geschreven. Een blabla verhaal dus.

        • robschimmert zegt:

          Ik kan je tientallen van dit soort verhaaltjes aanreiken die zonder uitzonderingen betrekking hebben op de schilderkunsten van vrouwen die op latere leeftijd hun talent ontdekt hebben. Daar heb ik niets op tegen. Wel tegen de pretenties en nog meer dat ze zichzelf als beeldend kunstenaar gaan afficheren om vervolgens de professionals voor de voeten te lopen en als het ware het brood uit de mond te stoten. Dat is mijn ware probleem met deze dames. Want ik ken geen enkele man die zulke verhalen debiteert. Daar kan ik echt niets anders van maken.

  5. Mack zegt:

    Eigenlijk, weet je, als je het stuk gelezen hebt, nog steeds niks over haar schilderkunst. Misschien is het best mooi, maar misschien heeft ze te weinig talent, zoals veel mensen die ineens zin aan hun leven willen geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s