De last van het ouder worden

Het is, denk ik, een verschijnsel dat typisch bij het ouder worden hoort, hoewel ik het in feite gedurende mijn hele leven ben tegengekomen, maar nooit zo dominant en prominent als op dit moment, nu ik mij toch behoorlijk achter in de zestig bevind. Al eerder liep ik mensen tegen het lijf die niet nalieten te klagen over het feit dat ze zich echt oud begonnen te voelen. Ze maakten er een drama van dat ze dertig, veertig of vijftig werden en vielen hun omgeving danig lastig met hun zelfbeklag dat meer op het trekken van aandacht leek en op het innemen van die pose die het gebukt gaan onder de last van het leven moest uitdrukken. Maar zielig bleef het wel en eigenlijk nog altijd om te lachen. Waar ik op dit moment in feite veel minder reden toe heb omdat dat lijden onder de lengte van het leven, het ouder worden steeds zichtbaarder voor mij wordt, zo vaak in mijn gezichtsveld voorkomt dat het er waarachtig op lijkt dat de wereld van boven de zestig in twee delen uiteen lijkt te vallen. Met allereerst al diegenen die hun vizier na het einde van hun arbeidsbestaan in andere richtingen hebben weten te verplaatsen en daardoor hun dagen anders, maar wel zo aangenaam doorbrengen en gevuld krijgen met legio aktiviteiten zonder dat het verslaan van de voortschrijdende tijd daarbij een dagelijks terugkerend issue wordt.

Hoe treurig is daartegenover het lot van al die leeftijdgenoten die er permanent op gefixeerd zijn om de dag kapot te krijgen, de tijd te doden en daar dan ook alles ondergeschikt aan maken. Leek het aanvankelijk en vaker zoiets als een zwart gat, waar je na veertig jaar je plicht voor je baas te hebben gedaan, onvermijdelijk in moest donderen, na verloop van tijd en jaren blijkt datzelfde gat niet slechts voor even zwart te zijn geweest, maar is het ongemerkt de kleur van die onbestemde rest van je leven geworden. Met als treurig vervolg daarop het onzalig idee dat zich bij deze mensen vastzet dat wie maar een ietsje ouder is, al is het een paar jaar, echt oud genoemd kan worden, waar dat lot jezelf nog niet getroffen heeft. Want je moet nog ergens moed uit kunnen putten, zou je haast denken. En zo passeert het leven van al die mensen die hun koers nooit veranderd kregen en wordt het daarmee het verhaal van de oude mensen en de dingen die voorbijgaan zonder dat er ook nog maar iets toe doet. Met stilstand nog als de enige vorm van beweging en het vergeten dat het hoofd ook wel op hol kon slaan. Dat tragisch lot zie je als je goed kijkt, zich rond je voltrekken, zie je mensen zichzelf aandoen. En ik weet niet of ik blij moet zijn dat ik mij nog niet in die situatie voel, dat ik dat onderscheid nog duidelijk zie. Omdat je leven lijden ziet worden, waar het nog gemakkelijk te leven had kunnen zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op De last van het ouder worden

  1. Sjoerd zegt:

    Ik krijg de dag wel om, ik heb nog steeds vrije tijd te kort om alles te doen wat ik wil. En hoop straks ook in staat te zijn om daar invulling aan te geven.

  2. Mack zegt:

    Het is fijn dat je er zo goed mee kunt omgaan, maar om nu te spreken van je plicht voor je baas gedaan te hebben? Ik neem aan dat ook jij gewoon salaris kreeg?

  3. Mack zegt:

    Ja, maar ik doe het niet voor hém. Voor mezelf.

    • Mack zegt:

      Nee, strikt genomen heb je wel gelijk. Het is jouw plicht te werken, het is zijn plicht te betalen. Dus je had ook kunnen schrijven dat je baas 40 jaar zijn plicht voor jou had gedaan. Dan begrijp je ineens ook weer beter waarom iemand in een zwart gat valt.

  4. Nanos zegt:

    Je mag je handen dichtknijpen als je veertig jaar een baas had.
    Er zijn trouwens ook mensen die met plezier werkten en na de 65e verjaardag nog even doorgingen. En die daarna de tijd heel prettig doorkomen, niks zwart gat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s