Een kritiekloos beleid

Nou loop ik al zoveel jaren mee en heb ik zoveel kabinetten zien komen en gaan. Maar nooit heb ik het gevoel gehad, bij geen enkele regering, dat ze een beleid uitvoerden waar ik mij voor een redelijk deel in kon herkennen. Ik weet ook wel dat je niet alles kunt hebben. Maar zelfs bij het kabinet van Joop den Uyl had ik nooit dat lekkere idee dat het in mijn straatje kwam. En dat zegt toch wel wat, terwijl ik echt niet van die absurde verlangens had en heb. Maar zoals ik al zei, heeft die mate van herkenning zijn gradaties. Waardoor het wel geen verwondering zal wekken dat ik met de huidige ploeg van Rutte helemaal niets kan. Erger nog. Ik vind dat ze het in bepaalde opzichten echt bont maken, waardoor bij mij de vraag is gerezen of zij haar mandaat, dat voor een deel tot stand komt door de PVV, niet schromelijk aan het misbruiken is. Want laat niemand mij wijsmaken dat haar buitenlands beleid, en dan met name de innige omhelzing van Israël, van haar premier Netanyahu, een uitdrukking is van de wil van het Nederlandse volk. Hier worden duidelijk persoonlijke voorkeuren van zittende ministers van Buitenlandse Zaken, Verhagen en Rosenthal, in het geding gebracht en wordt hun kritiekloosheid ten opzichte van het haast criminele nederzettingenbeleid van dat land, dat zo het internationaal volkenrecht met voeten treedt, zowaar gepresenteerd als kabinetsbeleid.

En dat gebeurt dan met de rotsmoes, om niet een sterker woord te gebruiken, dat als je zulke hechte partners bent dat je dan ook de positie hebt om de meeste invloed uit te oefenen op elkaars beleid, om lastige boodschappen naar elkaar uit te spreken. Dat heeft de afgelopen jaren behoorlijk wat opgeleverd voor de Palestijnen, heeft voor hen echt het verschil gemaakt, die diplomatie van onze ministers van Buitenlandse Zaken, zou je bijna als goedgelovige nog gaan denken, als ze hun kaken niet zo opzichtig op elkaar hadden gehouden en bijvoorbeeld diezelfde Palestijnen in Gaza gewoon in hun sop gaar hadden laten koken. Want dat is de bittere praktijk van de Nederlandse buitenlandse politiek geweest van de laatste jaren jegens de staat Israël, die van ons land ook een muur mocht bouwen op de Westoever, waar op bezet gebied voortdurend annexaties werden verricht met de stichting van nieuwe nederzettingen. Des te schriller het kontrast met de altijd en ijlings uitgesproken afkeurende woorden als Hamas eens iets van zich liet horen. Waardoor er dus zonder enig probleem of een vorm van gewetensnood door onze bewindslieden met twee maten daar wordt gemeten. En ik weet ook wel dat politiek niets met eerlijkheid van doen heeft. Maar een Nederlandse regering kon in haar beleid op zijn minst proberen om een vorm van rechtvaardigheid te betrachten. Want die eis is toch zeker in het aan haar gegeven mandaat begrepen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s