Geluiden van de apenrots

Godsammekrakedozen. Laat ik maar eens met die verwensing beginnen. Dan is de toon tenminste meteen gezet. Want er wordt wel vaak een eind weg gewauweld over vrouwen en hun typische gedrag, maar neem van mij aan dat kerels er ook wat van kunnen. En ik vind mezelf daarin betrouwbaar omdat ik het als soortgenoot waarneem uit de eerste hand. Er zijn van die mannen waar je werkelijk het heen en weer van krijgt en nog wel het meest van hun voorspelbaarheid in het hanteren van de overtreffende trap als zij hun eigen prestaties en belevenissen breed uitmeten. Zo ken ik er een die zich wat dat betreft als een open boek blijft presenteren, dat door iedereen dus al ettelijke malen gelezen is en daardoor ook steeds meer gaat vervelen ondanks dat de inhoud toch telkens verandert. In de meest recente editie vertelt hij vol passie hoe hij een debat met de belastingdienst over een aangifte over 2008 na lang touwtrekken in zijn voordeel heeft beslecht zonder dat verder duidelijk wordt wat zijn winst dan wel is ondanks herhaald vragen en aandringen door mij. Het volgende succes bestaat uiteraard uit een volledig gehonoreerde schadeclaim, nadat de verzekeraar eerst moeilijk had gedaan en slechts dertig procent van het schadebedrag wilde vergoeden. Wat hij voorkwam door zijn kennis van de kleine letters te etaleren en door met een advocaat te dreigen.

En het kon niet op. Want de gemeente die van zins was om een verkeerssituatie zo te wijzigen dat zwaar verkeer voor een jaar bij hem door de straat omgeleid zou worden, wist hij op andere gedachten te brengen door met een alternatief aan te komen dat door hen grif werd aanvaard. Niet alleen omdat het goed was doordacht, maar ook, zo zei glimlachend, omdat je je mannetjes overal voor moet hebben. Omdat ik mijn buik blijkbaar nog niet vol had, schudde hij mij er nog een van zijn bluf in. Zonder met een oog te knipperen vertelde hij dat hij zonder een centje pijn in zijn eentje een diner had bereid voor een uitgebreid gezelschap van circa twintig personen, een diner – en niet eens zo’n kinderachtig – van vijf gangen. Wat op de eerste plaats helemaal goed was gegaan en verder bij iedereen in de smaak was gevallen. En dat nadat hij zich pas sinds een maand was toe gaan leggen op koken. Waardoor de bereiding van dat hele diner eigenlijk een fluitje van een cent bleek, bleef hij zonder een spier te vertrekken beweren terwijl ik uit eigen ervaring, want sinds een jaar kokend, wel beter wist en even goed dat tegen zulk typisch mannengedrag geen kruid was gewassen. Omdat ze maar niet van hun apenrots kunnen en willen komen. Want ze zouden eens van gedrag moeten veranderen……

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Geluiden van de apenrots

  1. mack zegt:

    Ik begrijp je frustratie. Maar blijf vragen stellen. En onthou wat hij zegt. Ik heb tegenwoordig een collega die ook dit soort dingen verteld, maar hij weet dat ik hem niet geloof, maar hij wil het toch graag vertellen aan de eettafel. Dus prima.
    Vroeger had ik echter een collega, die kon heel goed onderhandelen met auto’s. Er stond bijvoorbeeld een auto te koop voor f 10.000,- toen bood hij een bedrag dat helemaal niet kon. Hoeveel, dat zei hij niet. De dealer wilde daar niet op ingaan, totdat hij richting deur liep en de dealer hem achterna kwam. Hij zei nog net niet dat de dealer smeekte om de auto te mogen verkopen. Dat was dus al sterk, maar het sterkste komt nog. Een paar jaar later verkocht hij de auto voor meer dan hij er zelf indertijd voor had betaald. šŸ˜‰ Je moet even begrijpen dat sommige mensen dit nodig hebben om zich iets te voelen. En als je dat weet, dan hoef je de beroerdste niet te zijn en kun je het even aanhoren.

  2. CasaSpider zegt:

    Kunnen we deze man niet inzetten om de Euro-crisis in goede banen te leiden?

  3. Sjoerd zegt:

    Je moet ze prijzen, het graf in… En als je daar plezier aan beleefd, is het gewoon lachen geblazen met die gasten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s