Een loden last

Het was een van mijn pijnlijkste ervaringen, welke dan ook diepe sporen heeft nagelaten en nadien van invloed is geweest op de wijze waarop ik mijn werk verrichtte, er invulling aan gaf. Op het moment dat het gebeurde, ondervond ik het als een drama. Ik werd namelijk ontslagen en voelde mij, nog geen veertig jaar oud, letterlijk aan de kant gezet, niet meer horen bij een club waar ik voor mijn gevoel mijn ziel en zaligheid aan had gegeven. Dat deed pijn, hartstikke pijn. Je had het gevoel dat je de rug werd toegekeerd terwijl je dat helemaal niet wilde. Je wilde nog langer door, maar de mogelijkheid daartoe werd je ontnomen, de pas werd je afgesneden. Je was overvleugeld en meteen ook machteloos. Zo voelde het wel, ook omdat je geen kant op kon. Want we spreken over het begin van de tachtiger jaren toen de werkloosheid in Nederland recordhoogten kende en het in Limburg helemaal een tranendal was wat betreft werkgelegenheid op het niveau waar ik tot dan toe had gewerkt. Daarnaast had ik drie jonge kinderen, wat de klap van dat ontslag alleen maar groter maakte. Ik zag op het moment zelf en kort daarna slechts een doodlopende straat, geen enkel perspectief, omdat ik geen idee had welke kant ik op moest gaan, juist omdat ik mijn toekomst op het Zuiden van Limburg had vastgelegd. Een inktzwart scenario was het dat zich op dat moment, nu bijna dertig jaar terug, voor mij ontrolde, zo zwart dat even alle geestkracht en energie aan mij onttrokken leek. Wat moest ik, totaal alleen en in de steek gelaten?

Radeloosheid en een niet meer weten was de richting waarin mijn frustratie, mijn woede zijn weg zocht. En tegelijk groeide bij mij door die ervaring mijn bewustzijn dat je kunt zijn wie je bent, maar dat je op enig moment overgeleverd bent aan de goden, en nog meer aan hun invallen en grillen. Die gedachte, nog meer dat besef, is zich steeds vaster gaan zetten bij mij, werd een deel van mijzelf, gaf vorm aan de manier waarop ik invulling ben gaan geven aan volgende jobs, zeker toen ik merkte dat die verricht moesten worden in een omgeving die bepaald niet het comfort en de veiligheid bood die ik altijd gewend was geweest, en dat je eenvoudigweg had te presteren, waarbij senioriteit, lengte van een dienstverband of leeftijd geen enkele garantie gaven op behoud van je baan. Die moest je bij wijze van spreken elke dag verdienen. Van welke druk ik nog lang veel last heb gehad, ook doordat juist op de plaatsen waar de voor mij belangrijke beslissingen werden genomen, waar de voorwaarden ontstonden voor mijn functioneren, telkens andere gezichten verschenen, die uiteraard elke keer weer hun eigen gedachten, grillen en gewoonten meebrachten, waar je wel rekening mee had te houden. Ten langen leste heb ik mij toch van die loden last bevrijd en zelfs per saldo een schitterende job kunnen doen in een inderdaad spannende en enerverende omgeving, die mij uiteindelijk veel heeft gebracht. Zodat ik ondanks mijn frustratie en de lastige aanloop dierbare herinneringen koester ten aanzien van mijn laatste werkkring, die ik dus zo weer over zou doen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een loden last

  1. Mack zegt:

    Fijn dat het op zijn pootjes terecht is gekomen. Dat je terug gevochten hebt. Want als je niet uitkijkt verlies je daar zo maar je waardigheid aan een stel mensen die een groter aandeel in de tegenvallende bedrijfsresultaten hadden dan jij. En die er zogenaamd voor het bedrijf zitten.

  2. Laurent zegt:

    Ik ken die teleurstelling op zichzelf niet, alhoewel ik ook wel eens buiten kwam te staan na een failissement; maar ik had toch al niet zo’n zin om in de nieuwe versie van dat bedrijf verder te gaan. Wel heb ik in de afgelopen jaren een definitieve weerzin tegen de macht die werkgevers hebben om je leven volkomen te verkloten ontwikkeld. Die macht geef ik ze liever niet meer, als ik het kan helpen.
    Maar ik kan me wel voorstellen hoe het moet zijn ontslagen te worden op een moment dat je nog wél met ziel en zaligheid aan een bedrijf of organisatie verbonden bent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s