Verhullende beeldtaal

Kijken naar kunst is leuk zolang er maar geen verhaal onder verteld wordt. Want dan blijken de woorden en pretenties met de meeste beeldend kunstenaars op de loop te gaan en ontaarden hun goede bedoelingen meestal in een grote brij waar je echt geen chocola van kunt maken. Het meest bezondigen zich daar nog de zondagschilders aan, de amateurs die ook zo graag een graantje mee willen pikken en zich met hun vage taal boven het maaiveld trachten te verheffen zoals wel heel overtuigend tot uitdrukking komt in het volgende staaltje van verhullend proza waarin een Valkenburgse schilderes een poging doet om het eigen werk te duiden en zichzelf aan te prijzen:

“Zij is al geruime tijd als autonoom kunstenaar actief en exposeerde op diverse lokaties in Zuid – Limburg. De realiteit staat aan de basis van haar kleurrijke, lyrisch abstracte schilderijen in olieverf. Onderwerpen als bloemen, model, architectuur en interieur zijn slechts aanleiding tot een schilderij. Overheersend in het werk zijn de hoge lichten, afgewisseld met zwaardere vormen en heldere kleuren. Compositie, kleur, transparantie en beweging zijn de belangrijkste elementen in haar werk.”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur. Bookmark de permalink .

3 reacties op Verhullende beeldtaal

  1. Jolie zegt:

    Ja, de kunst-kul… Zelf haatte ik het galerie-wereldje met de neppe superlatieven al na 3 exposities (en heb het daarbij gelaten.) Het mooiste was de speech van een Galerie-houdster bij de expositie van een klasgenootje-vriend: halverwege de speech (ook zo’n brei van interessantdoenerige termen, J. en ik stonden al naar onze schoenpunten te kijken om ons lachen in te houden) sprak ze ook ineens niet meer over “J.” maar over “R.” — ze had kennelijk een speech gekopieerd en vergeten overal de namen te vervangen. J. en ik stonden bijna te schokken met de schouders van de lach, en toen ze eindelijk uitgesproken was en J. handen mocht gaan schudden, stonden we allebei te bulderen van de lach. (ik wed dat J. het zich nog kan herinneren, na, wat zal het zijn, ruim 20 jaar. Als ik hem en zn vrouw weer zie zal ik het ns vragen.)
    Kortom, ik loop er met een boog omheen. Ook om de cursussen trouwens. Soms/vaak heb ik het helemaal gehad met de verbeelding in verf, puur vanwege alle interessantdoenerigheid, het zichzelf beter wanen dan andere groepen mensen, die erbij komt kijken.

  2. mack zegt:

    Als vrouw ben je toch kunstenares en geen kunstenaar? Of maakt dat niet meer uit?

  3. Jolie zegt:

    @Mack, het woord ‘kunstenares’ is aan zoveel inflatie onderhevig, dat heel veel in de beeldende vakken werkende vrouwen zich ‘kunstenaar’ noemen.
    Niet dat het veel helpt, ik heb zelf al een jaar of 25 dat ik, zeker qua werkgelegenheid, aanzien (“Oh,”—veelbetekenende stembuiging— “je bent K…..-es…” “Neee!”) en inkomen, beter iets anders had kunnen gaan doen na m’n middelbare school.

    Soms denk ik, ik kan béter zeggen: ‘ik had latijn en grieks op mijn eindlijst en daarna heb ik NIETS meer geleerd.’ Dan word er mìnder op je neergekeken. En terecht: want WIE neemt dit soort “lyrisch abstract” geouwehoer nog serieus?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s