De zondagse boodschappen

Het moet langzamerhand wel algemeen bekend zijn dat de ware Maastrichtenaar, de Sjeng, alleen maar in staat is om bij zichzelf en zijn stad te zweren. Voor de rest bestaat er voor hem niets en is alles en iedereen die van de andere kant van de Maas afkomstig is, eigenlijk onbeduidend en nietswaardig en niet veel meer dan alleen maar een boer. Dat is ten naaste bij het beeld, het zelfbeeld dat er heerst bij de inwoner van die stad dat zich gemakkelijk kopieert naar eigendunk. Waardoor als er iets in die stad niet lukt of niet verloopt zoals men zich dat had voorgesteld of als vanzelfsprekend had verwacht, dit meestal leidt tot dolkomisch gedrag van die Sjengen en tot het grootste vermaak bij de overige Limburgers, die zo geminachte niet – inwoners van Maastricht. Waar we momenteel ook weer getuige van zijn omdat er iets aan het gebeuren is dat voor de Maastrichtenaar onvoorstelbaar is omdat zijn eigen stad daardoor te kijk komt te staan. Nog wel het meest omdat ze tekort schiet in haar grootsteedsheid en de haar toegedichte superioriteit niet waar weet te maken tegenover naburige gemeenten en dorpen.

Want terwijl er nog altijd op gemeentelijk niveau, in het stadhuis op de Markt en in de kroegen op het Vrijthof, een hevige discussie woedt over de sluiting en openstelling van winkels op zondagen, is dat in de kleinste dorpen in haar direkte omgeving, dus waar de boeren met al hun beweerde beperkingen en tekorten heersen, allang een gepasseerd station en kunnen burgers in bijvoorbeeld Schimmert, Hulsberg en Valkenburg ook op de dag des Heren het hele jaar door hun boodschappen in de plaatselijke supermarkt doen. Het was er in feite in een vloek en een zucht geregeld. Zodat de lange neus daar nu snel en gemakkelijk kan worden getrokken richting Maastricht en men op veel plaatsen niet bijkomt van het lachen over zoveel onvermogen en geklets in de provinciehoofdstad waar alles inderdaad lang en breed is, maar ook tot niets anders leidt dan tot rumoer, waar de rest van Zuid – Limburg zich kostelijk mee amuseert. Met dit ware volkstoneel waar de Sjengen al zo lang het patent op hebben, met daarin als terugkerend thema hun pretenties die alleen maar op niets uit schijnen te kunnen lopen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De zondagse boodschappen

  1. Sjoerd zegt:

    Je hebt gelijk, en dorp zoals Roermond heeft het in dat opzicht veel beter aangepakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s