Het gezicht van Assad

De protesten in de Syrische steden, die langzamerhand in een burgeroorlog lijken te ontaarden en die met zoveel grof geweld door de overheid worden neergeslagen, roepen bij mij wonderlijk genoeg wisselende gevoelens op. En dan zijn het niet zozeer de enerverende beelden van de botsingen, schermutselingen en gewelddadigheden die dat teweeg brengen. Want daar kijk ik alleen naar met grote bewondering voor de moed van het Syrische volk. Verder vervullen de vele duizenden doden mij natuurlijk met afschuw en zijn mijn gevoelens tot dat punt nog steeds eenduidig en absoluut niet mis te verstaan. Maar waar ik met mijzelf in de knoop kom, dat is op het moment dat het staatshoofd, president Assad op het toneel verschijnt, met name als hij begint te spreken. Dan kan en wil ik mijn ogen niet geloven. In plaats van dat daar een hard core – dictator in beeld komt met alle bijbehorende stereotiepe trekken zoals bijvoorbeeld Khadaffi, Mugabe, Chavez die hebben of hadden, kijk je naar een slungel die wat lispelend spreekt, wat onzeker met zijn ogen draait, zijn schouders laat hangen en oogt als de ridder van de droevige figuur die aldus lijkt uit te stralen dat het wel allemaal gebeurt, maar dat hij er eigenlijk ook niets aan kan doen.

De antiheld ten voeten uit, zou je zeggen, de schlemiel die ook maar moet, want voortgedreven schijnt door een verdachte elite die veel te verliezen heeft en dus haar en tegelijk zijn positie keihard verdedigt met niets en niemand ontziend geweld, terwijl ze zich gedekt weet door de kracht van de mythe die de naam Assad nog altijd inhoudt. Die indruk wordt er gewekt door het optreden van die president die inderdaad veel meer weg heeft van de oogarts waartoe hij is opgeleid. En misschien is dat voor de buitenwereld die toekijkt en ook niets anders kan, wel precies de valkuil. Want was er ooit een uitgesprokener prototype van de wolf in schaapskleren? Hoewel je dat dus ook weer niet zeker weet doordat die Assad ook oogt als een sfinx. Waardoor je als buitenstaander wel een mening over hem en alle gebeurtenissen hebt, maar er daardoor tegelijk ook moeilijk mee weg komt. Maar ambivalentie of niet. Voor de rest spreken alle feiten heldere taal en zijn de doden niet te loochenen, die uit zijn naam het leven gewelddadig werd ontnomen. Daar is hij, Assad, wel altijd bij geweest. Dus heeft hij zo zijn eigen vonnis getekend dat door de loop der gebeurtenissen onherroepelijk voltrokken zal worden en uiteindelijk zelfs een historische noodzaak zal blijken. Waarmee mijn gemoedsrust dan wel weer wordt hersteld.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het gezicht van Assad

  1. Ximaar zegt:

    Ik had er afgelopen juli een keer over geblogd: http://ximaar.wordpress.com/2011/07/13/jul-13-internationale-willekeur/

    Allereerst is de media alle kanten op vertekend, dat was bij Lybië niet anders. Ik moet dan ook nog zien of de Lybiers er echt op vooruit gaan waar het om werk gaat, een hoofdpijler van de oproer. Dat werk leed echter aan de internationale markt en had weinig met Gadaffi van doen. In elk geval hebben ze nu een tijdje wederopbouw werk. Dat dan weer wel. Maar het zou me niets verwonderen als Lybiers over een jaar of 10 heimwee hebben naar die goede oude tijd met Gadaffi. Als er in die tussentijd geen staatsgreep of 3 komt.

    Bij Assad zit het toch wat anders en de reden dat het Westen niets doet heeft waarschijnlijk te maken met zijn geloof. Hij en zijn familie is Aleviet, een zeer gematigde vorm van Islam die tegen het Christendom aan ligt. In Turkije worden Alevieten al jaren vervolgd en in de meeste Arabische landen is dat niet anders. Zijn handelen wordt daardoor bepaald. Als hij niet meer aan de macht is moeten hij en de overige Alevieten vluchten uit het Midden-Oosten. Er komt dan iets voor terug wat je in Iraq, Iran en/of Turkije hebt. Het kan dus alle kanten uit. Alleen denken de USA en Israel dat de meest voor de hand liggende kanten erger voor hen zijn dan Assad.

  2. Jolie zegt:

    Ja, het is uiterst tragisch, en laat zich niet uitleggen aan mijn kinderen die bij het nieuws vragen wie die afschuwelijke gedode mensen en kinderen (full color in beeld) op zn geweten heeft 😐
    Interessante aanvullingen van Ximaar..
    Iets zinnigs kan ik er niet over zeggen, elke leider die zoiets aanstuurt of toelaat bezegelt zijn lot, lijkt me.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s