De sleet op Youp

Het benauwt mij een beetje. Want waar ik ook naar uit kijk, het valt meestal tegen of voldoet nauwelijks aan mijn verwachtingen. Je zou er chagrijnig van worden en jezelf opzadelen met de vraag of je alles dus al hebt gehad. Neem bijvoorbeeld de Oudejaarsavondconference van Youp van ’t Hek, die zoals te doen gebruikelijk met veel fanfare was aangekondigd en waarnaar ik uiteraard ook reikhalzend had uitgekeken. Zijn klap op de vuurpijl op zo’n laatste avond van het jaar had ik altijd weten te waarderen hoewel ik wel had gemerkt dat de echte kraak en smaak met het vorderen der jaren er toch wat vanaf was aan het raken. Wat niet wegnam dat ik me toch weer pontificaal had geïnstalleerd om me dat uur en een kwartier over te geven aan het leedvermaak dat van ’t Hek ons als geen ander weet te bezorgen. Zo ook deze keer weer, hoewel ik al snel merkte dat de echte lol van zijn benadering bij mij er vanaf begint te raken. Ik weet zo onderhand wel wat zijn positie is, waar hij voor staat en wat hij vindt, waardoor de opeenvolging van zijn invallen en de vorm die hij eraan geeft, te voorspelbaar zijn geworden om mij nog echt te verrassen.

Met als gevolg dat de lach bij mij ook niet meer zo gemakkelijk tevoorschijn komt en ik er bijna mijn best voor moet doen, hoewel ik weet dat het eigenlijk best allemaal leuk is wat hij vertelt, en in elk geval leuk bedoeld. En met name in die leuke bedoeling bleef hij teveel steken tijdens deze laatste conference, waardoor hij niet meer spits en to the point was, maar zijn hele optreden toch te zeer bedacht oogde. Overigens wel met twee originele rode draden in de vorm van zijn dialoog met het kamermeisje en de voortdurende bijdrage van violiste Emmy Verhey, die op die manier een aanklacht moest verbeelden tegen de bezuinigingen op de kunst. Anderzijds beide keren toch te slordig uitgewerkt om te kunnen overtuigen op een wijze zoals Youp wel deed met het tonen van zijn verontwaardiging en bezorgdheid over het peil van de beschaving van ons land, waar het over de grens schoppen van kinderen onder achttien jaar mogelijk wordt. Waarmee hij een van de weinige keren wat mij betreft echt ouderwets piekte, terwijl hij voor de rest zijn tijd uitzong met een reeks van flauwiteiten die onmogelijk nog waren aan te merken als de stellingnames waarmee hij zijn reputatie heeft opgebouwd, die toch wankeler blijkt dan ik had gedacht. Want eigenlijk was ik deze keer al vrij snel op Youp uitgekeken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De sleet op Youp

  1. mack zegt:

    Ik heb hetzelfde. We zijn bij deze voorstelling geweest, twee weken terug. Ik had me daarvoor al eens voorgenomen niet meer naar zijn show te gaan, maar ja, Linda had ineens weer kaartjes gekocht.

    Het is inderdaad allemaal voorspelbaar geworden, je kijkt nergens meer van op. Maar aan de andere kant kan dat ook haast niet anders na 25 jaar. Hij behoort wel tot de grote cabaretiers nu.

  2. Laurent zegt:

    Freek de Jonge was nog moeizamer vond ik, gisteren, die heb ik op zeker moment afgezet. Je bent ook uitgepraat na een bepaald aantal jaren, denk ik.

  3. Ximaar zegt:

    Youp is wat mij betreft al een jaar of 20 over de houdbaarheidsdatum. Daarbij vind ik hem vaak te cynisch waardoor de leukheid er aan gaat. Ik heb dan ook al jaren na een minuut of 5 materiaal van hem doorgespoeld op zoek naar iets interessants. Doorgaans dus vergeefs. Deze keer was het wederom voorspelbaar, maar vond ik hem redelijk te pruimen. Het idee van de violiste heeft ook zeker zijn voorstelling voor mij acceptabeler gemaakt. Maar geen van de ‘grappen’ heeft echt indruk op me gemaakt.

    Ik heb ook nog even Dieters Nuhr op de ZDF bekeken. Eigenlijk zeer weinig verschil met Youp. Zelfde spijkerbroek, zelfde gedrentel en zelfde grappen, alleen wat optimistischer.

    Zelf hou ik meer van Nahib Amhali of Herman Finkers. Geen echte oud-en-nieuw-figuren. Misschien heeft Maarten van Rossum het er beter vanaf gebracht. Eens kijken of ik daar wat van kan vinden.

  4. RadaR zegt:

    Youp is Youp … we kennen zijn stijl, die nooit echt veranderd is.
    Wat er wel veranderde is het cabaretlandschap in Nederland. Waar veel minder getalenteerde, minder creatieve youngsters bij bosjes de podia vullen met een soort cabaret, wat volledig is toegesneden op de [vluchtige]tijd waarin de [vluchtige] mens van nu ronddoolt.
    Youp is er nog één van de oude stempel, scherp, platvloers soms, confronterend ook. Een stijl, die wellicht aan het verzuipen is tussen alle andere cabaretuitingen van de nieuwe lichting.
    Ik zag zelf uit die nieuwe lichting het paard Claudia de Breij [op Oudejaarsavond mocht ze nog een uurtje aan tafel bij van Nieuwkerk hinniken]; en de Breij deed mij bijna in tranen uitbarsten, zo slecht, zo klungelig, zo onvolwassen, zo slordig, zo niet leuk.
    Youp is wellicht gedoemd uit te sterven, als toekomstig slachtoffer van de vrije markt van het cabaret. Wat mij betreft geldt daarom dat elke keer dat hij zijn kunstje nog doet [vooral als hij mensen als Emmy Verhey erbij haalt] ik zeker zal kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s