Het vergeetboek

Hoe ik het ook wend of keer, hoe zeer ik mij er ook tegen verzet, mijn vergeetboek wordt steeds dikker. Met mijn weblog probeer ik het gevecht tegen het vergeten nog wat uit te stellen, omdat er zo nog iets wordt vastgelegd, uit de meest recente jaren, dat als eerste ervoor in aanmerking komt om uit mijn geheugen te verdwijnen. Zo werkt het brein. Niets aan te doen en als er nog iets tegen te doen zou zijn, dan is het niet meer dan een achterhoedegevecht dat uiteindelijk verloren wordt als je de greep op zoveel waardevolle details kwijt raakt. Goed dat er daarom foto’s zijn zij het dat het slechts momentopnamen zijn waarbij de verbindende tekst ontbreekt. En tegelijk ook de geuren, geluiden, temperaturen die zo’n blik op en in het verleden weer levend kunnen maken. Niettemin is zo’n beeld iets meer dan niets en net tastbaar, waardoor het kontakt met dat stukje geschiedenis van je eigen leven blijft bestaan. Maar daar blijft het dan ook bij. Voor het overige zul je toch je best moeten doen om je herinneringen aan vroeger zelf levend te houden. Wat zoveel betekent dat je zoals ik dat wel doe, regelmatig op zoek bent naar dat typische stemgeluid van je vader en moeder. Gelukkig krijg ik het nog altijd voor elkaar om hun intonatie en tongval mij voor de geest te halen.

Dat lukt me evenzo nog altijd in het geval van mijn overleden zuster en van mijn schoonmoeder die inmiddels alweer zes jaar geleden gestorven is. Net zo slaag ik erin om veel van mijn oud-kollega’s en enkele vroegere klasgenoten in mijn gedachtenwereld aan de praat te krijgen. Maar kom me niet aan met de vraag of ik specifieke geuren die ik uit mijn verleden zou moeten kennen, nog kan beschrijven. Hoogstens gebeurt het een enkele keer dat je een bepaalde lucht ruikt die meteen aan een situatie van toen doet denken, daarmee associaties oproept. Wat laat zien hoe vluchtig de waarneming daarvan altijd is geweest, althans zeker bij mij, met als oorzaak mijn slecht ontwikkelde reuk en daarmee dat aspect van mijn zintuiglijk geheugen. Waardoor dat sprokkelen, die inspanning om alle losse eindjes van vroeger bij elkaar te houden, om dat eigen verleden een consistent geheel, dat complete verhaal te laten blijven onbegonnen werk is, omdat er veel te laat mee begonnen wordt om het tij van het verdwijnen en vergeten nog te keren. Wat kansrijker zou zijn geweest bij een besef van jongsafaan dat het leven voor je zijn vorm krijgt door het deel dat achter je ligt. Zo is die wijsheid ook bij mij met de jaren gekomen, toen het dus al te laat was en het vergeetboek stukken van mijn leven ging bevatten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het vergeetboek

  1. Mack zegt:

    Als je dement wordt, dat is pas erg. Je eindigt als een oude man/vrouw die alleen nog maar in foetushouding gaat liggen. Een gewone ouderdomsvergeetachtigheid, daar ontkomt praktisch niemand aan.

  2. Sjoerd zegt:

    Ach, ik leef niet op herinneringen. Ik kijk nog steeds vooruit.

  3. Jolie zegt:

    Daar krijg ik nou tranen van in mijn ogen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s