Rust en verzoening

Twintig, dertig jaar geleden vond ik dat ik er niets te zoeken had. Ik had wel wat beters te doen dan tussen al die stenen te struinen. Tussen de levenden diende ik mij thuis en op mijn gemak te voelen, was mijn idee toen. Bovendien, wie kende ik daar? Toch niemand? Nou dan! Zo was ik daarover destijds met mijzelf aan de praat, herinner ik mij nog goed. Waardoor ik mij er nu al te bewust van ben hoezeer de tijd met jezelf op de loop kan gaan, hoe je door het verstrijken ervan kunt veranderen. Natuurlijk niet compleet in het tegendeel, maar het is wel zover met mij gekomen dat ik toch zeker één keer in de drie, vier maanden even op een kerkhof ben, bijvoorbeeld om het graf van mijn schoonmoeder te bezoeken, maar ook om nog eens langs al die stenen te lopen waaronder steeds meer bekenden van mij rusten. En wat komt daar dan gemakkelijker tot leven dan de beelden van en de herinneringen aan mijn eigen bestaan waarvan deze of gene die daar begraven ligt, ook deel heeft uitgemaakt?

Zo kom je daar gemakkelijk te mijmeren en tot bezinning met als uiteindelijk resultaat een stukje gemoedsrust dat ook waarde aan je eigen leven toevoegt. Maar als dat nog niet eens het oogmerk van mijn gang naar een kerkhof zou zijn, dan was de kans zeker zo groot dat ik mijn weg daarheen zou vinden om er de stilte te zoeken, om de bijna gewijde sfeer er te proeven die kennelijk in het normale leven niet meer verwezenlijkt kan worden, maar hier opeens wel heerst, ongeacht of er wel of geen bezoekers zijn. Want ieder die daar verblijft, voelt haast de dure plicht om die sfeer, die stilte ongeschonden te houden. Geen geluid valt. Hoogstens speelt er het getsjilp van de mus op, hoewel dat ook als het ware vervliegt omdat mijn oren daar niets van willen horen als ik op een bank ergens in een hoek terugkeer in en naar mijzelf en mij bewust word van mijn bestemming, van die plek waar de rust altijd heerst. Wat mij verzoent met mijn uiteindelijk lot en mij weer die vleugels geeft om de rest van mijn leven te leven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Rust en verzoening

  1. Fien zegt:

    Elk voor- en najaar gaan wij naar Frankrijk. Zoeken we de kleine gemeentecampings op. En al die kleine dorpjes hebben hun begraafplaats en een kerkje. Ik bezoek ze altijd.
    De oude Romaanse kerkjes hebben mijn voorkeur.
    Wij hebben, als katholieke streek, een klein protestant begraafplaatsje. Daar loop ik wel eens even, en zie ik, aan de hand van de namen, mijn hele jeugd terug.

  2. Sjoerd zegt:

    Het doet je in ieder geval beseffen dat ook een leven eindig is. Voor de ene heel vroeg, en voor de ander wat later.

  3. Mack zegt:

    In het buitenland, maar dat is Limburg bijna, zijn begraafplaatsen vaak mooier. In Ierland liepen we er ook soms overheen, maar dan zochten we graven uit 1926 waar nog bloemen op stonden. Genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s