Het grijs en roze van Stassen

Iets anders dan de plank misslaan is haar niet vergund. Wat nauwelijks verbazing wekt met zo weinig gewicht in haar bagage. Dan raak je jezelf vanzelf snel kwijt en kan het alleen maar fout gaan. Met als logisch gevolg voortdurend publiciteit, de verkeerde wel te verstaan, die zich op den duur tegen je zal keren. Hoewel zij werd verkozen door de Limburgse kiezer, is die ook niet zo gek om zich konstant in de luren te laten leggen door deze Laurence Stassen, die zichzelf zo hoog aanslaat dat zij zonder blikken of blozen haar lidmaatschap van het Europees Parlement combineert met het voorzitterschap van de PVV – fractie in de Provinciale Staten van Limburg. Maastricht en Brussel liggen immers dicht bij elkaar, waardoor zich volgens haar geen problemen hoeven voor te doen. Dat klopt inderdaad gegeven de praktijk van beide vertegenwoordigende lichamen waarin haar geluid nog nooit te horen is geweest, behalve dan die ene keer toen ze een moskee een haatpaleis noemde. Wat tot nu toe haar enige politieke daad van formaat is geweest. Voor de rest was ze stil en hield zij zich schuil in haar fracties met alle te verwachten gevolgen van dien als zij als een mak schaap aansluiting zocht bij haar kollega’s met als dramatisch voorbeeld het volgend incident waarin zij dus part en deel had. De Europarlementariers van de PVV weigerden deze week namelijk op te staan voor de doden die vielen tijdens de Arabische Lente.

Ook klapten ze niet toen de demonstranten de Sacharovprijs kregen uitgereikt. Maar daarmee werd toch even lelijk buiten de waard gerekend, te weten de publieke opinie, hardwerkend Nederland, de Telegraaf, Henk en Ingrid die hier niets van moesten hebben. Dus werden de uilskuikens in Brussel, met daaronder uiteraard Laurence Stassen, als de bliksem teruggefloten door de Grote Blonde Leider en mochten ze publiekelijk boete doen. Die bestond erin dat de PVV-fractie in het Europese Parlement zei dat ze niet wist dat er een dodenherdenking gaande was toen het gehele parlement opstond, behalve de PVV. Waarna ze haar spijt nog eens openlijk betuigde. Kippen dus zonder kop daar in Brussel, die PVV-ers, die maar wat vinden en er op los kakelen, met inbegrip van Laurence Stassen, hoewel die er verder, noch in Brussel noch in Maastricht, toe doet en eigenlijk alleen opvalt met haar oogverblindend roze mantelpakje. Wat ook een manier is om niet als een grijze muis bestempeld te worden, hoewel ze dat dus nadrukkelijk wel is en misschien nog minder omdat ze de kunst van het piepen nog niet eens blijkt te beheersen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het grijs en roze van Stassen

  1. Laurent zegt:

    Ja, mede door types als Stassen staan we er weer eens gekleurd op in het buitenland.

  2. RadaR zegt:

    Op deze wijze verdien je nooit het ere-lidmaatschap van de PVV. Wat je overigens ook niet zou moeten willen, want aanschuiven bij dingen als het wijf Stassen lijkt me geen actie om trots op te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s