Keuzes

Ik heb op dit moment een boek onder handen dat je als lezer messcherp konfronteert met een dilemma waar je in je leven, als je dat tenminste naar eer en geweten wilt vervullen, onherroepelijk voor komt te staan, nog afgezien van het feit dat je ook vaker er ooggetuige van bent hoe anderen met zo’n keuzevraagstuk omgaan. Om meteen bij het laatste te beginnen. Dik dertig jaar geleden kwam ik daarmee in onzachte, zeg maar gerust onaangename aanraking. Ik wist niet wat ik hoorde en kon mijn oren evenmin geloven hoewel ik er al snel achter kwam dat het wel allemaal werkelijkheid was en werd, waardoor ik zo maar van mijn geloof in mensen dreigde af te vallen. Ik weet niet meer hoe het ter sprake kwam. Maar het gebeurde op de tennisbaan, in de pauze tussen twee partijen, dat ik met een leeftijdgenoot aan de praat raakte, onder andere over onze toekomstplannen en nog meer hoe we daar inhoud en vorm aan wilden geven. Het ging er geanimeerd aan toe, zo zeer dat mijn gesprekspartner opeens zijn kaarten volledig op tafel legde toen hij zei dat hij voor zichzelf uitgemaakt had dat de enige manier om carrière te maken erin bestond om alles van jezelf prijs te geven en volledig in het spoor van je baas te lopen, zo mogelijk zijn gedaante aan te nemen. Wat onder andere kon betekenen dat je zijn hobbies en interesses zou moeten delen.

Onbeperkt, zei hij met grote stelligheid en nog overtuigder, toen ik zei dat dat een onmogelijke opgave was omdat je eens door de mand zou vallen. Wat naar zijn oordeel onmogelijk was doordat je door altijd de luwte van je baas te zoeken en hem zo te steunen, zoveel krediet opbouwde dat een afgang dan onmogelijk werd. Perplex was ik. Bijna ontdaan, waarna ik hem, hoewel op afstand, toch op de voet ben blijven volgen. En wie schetste om de drie, vier jaar mijn verbazing als ik zijn promotie weer eens ergens las. Wat zo doorging tot hij zijn bestemming bereikte met een plaats in de Raad van Bestuur van bepaald geen kleine onderneming, waar hij zijn levenswerk niet kon afmaken, dat wil zeggen de eindverantwoordelijke worden. Omdat hij daar plotseling teveel in de wind terecht kwam. Wat erin resulteerde dat hij nog tien jaar op die plaats zat, zich rot reisde, nooit thuis was en maar op die laatste deur bleef bonzen. Zonder succes, zo bleek toen hij met pensioen ging en zijn baan werd opgeheven. Waardoor ik op het laatste moment toch het gelijk aan mijn zijde voelde, zij het dat het wachten daarop heel lang heeft geduurd. Zo lang dat ik inmiddels toch ook het nodige water bij de wijn heb gedaan zonder mijn principes geheel prijs te geven. Dat speelde mij door het hoofd tijdens het lezen van dat boek dat zo nadrukkelijk hetzelfde dilemma, maar dan nog dramatischer, aan de orde stelde en waarop ik zeker nog voor de Kerst op dit weblog denk terug te komen.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Keuzes

  1. mack zegt:

    Een beetje vreemde conclusie vind ik het. Jij krijgt het gelijk aan je zijde doordat hij niet de absolute top heeft bereikt? Je zou het gelijk aan je zijde hebben als iemand die zijn principes niet prijsgaf de top bereikte. Ik vrees wel dat de man in het toneelstuk van het bedrijfsleven voor 80% gelijk heeft. Maar de vraag is of je de top moet willen bereiken. Beter is het je werk leuk te vinden.

    • robschimmert zegt:

      Ik kreeg het gelijk voor een deel doordat hij op zijn vijftigste zijn eindpunt bereikte en zijn uiteindelijk doel met zijn methodiek niet haalde. Net niet, omdat hij zich niet meer kon verschuilen.

  2. Laurent zegt:

    Oh, maar ik denk dat hij daar in elk geval voor een groot deel gelijk in heeft gehad, wat die carrière betreft. Vraag twee is of je dat wil, jezelf verliezen om maar carrière te kunnen maken.

  3. Laurent zegt:

    Wel interessant, dat zo iemand dat gewoon eens getest heeft als het ware.

  4. Sjoerd zegt:

    Ik moet wel met mijzelf door één deur kunnen gaan. Anders is het me dat echt niet waard.

  5. Ximaar zegt:

    Het is niet mijn manier van leven, maar het zou best kunnen werken. Dwz veel wordt in het informele cicuit beslist, denk aan golf-genoten, voetbal-genoten of kerk-genoten. Dus elkaar daar tegenkomen zal zeker helpen.

    Er is een andere manier van carriere maken die ik erger vind. Dat zijn van die lieden die in elk bedrijf maar een paar jaar blijven en per nieuwe baan een stoel hoger zitten door de ‘goede resultaten’ uit hun vorige banen. Die goede resultaten zijn in dat geval behaald door korte termijn winst, die zo’n bedrijf en de werknemers op den duur opbreken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s