Een loos gebaar

Het moet in 1987 geweest zijn dat ik er kennis mee maakte. Voor die tijd hoorde je er wel zijdelings van, maar zelf was ik bij mijn vorige twee werkgevers nooit in de omstandigheid geweest om de gelukkige ontvanger ervan te zijn. Of het was nog niet in zwang, of men trok er het geld niet voor uit, om welke reden ook. Een andere verklaring kan er niet zijn geweest dat ik dus vlak voor de Kerst van 1987 voor de eerste keer een kerstpakket kreeg uitgereikt. En ik kan mij heel goed herinneren dat ik er bepaald niet bij stond te juichen. Integendeel. Ik voelde mij er erg ongemakkelijk bij, zeg maar gerust beschaamd. Omdat ik mij als die lijfeigene waande die zijn hand bij zijn leenheer mocht ophouden om dit blijk van goedgunstigheid te ontvangen. En onwillekeurig gingen mijn gedachten ook uit naar al die arbeiders die bijna honderd jaar terug ongeveer om dezelfde tijd van het jaar ook zo’n geschenk mochten ontvangen van hun broodheer, met daarin verpakt de levensmiddelen die zij zich normaal gesproken niet konden permitteren, maar door dit grootmoedig gebaar ter gelegenheid van de Kerst dus wel. Zo gek was die associatie bij mijn eerste Kerstpakket toch niet.

En ook die lichte schaamte is voor mij nog altijd begrijpelijk, omdat, hoe kon het ook anders, ik ook die voor die jaren wat luxere etenswaren geschonken kreeg. Alsof ik op de bedeling was aangewezen. Zo kwam het tenminste bij mij wel aan. En eigenlijk heeft die sfeer en die stemming mij in de twintig jaar nadien nooit meer losgelaten en is het mij in feite ook niet gelukt om er de lol van in te zien, te meer omdat die befaamde dozen, die Kerstpakketten, voor meer dan de helft prullaria bevatten welke gedoemd waren om ongebruikt in ons berghok in de vergetelheid te raken om twee jaar later, bij zo’n incidentele opruimaktie waar ieder huishouden wel eens gebukt onder moet gaan, weer aangetroffen te worden en dan schielijk in de container voor het restafval te verdwijnen. Hartstikke fout, ik geef het toe en weet het maar al te zeer. Maar evenzeer een logisch gevolg van die onstuitbare behoefte van werkgevers om aan het eind van het jaar hun medewerkers te bedenken en bedanken met hun gulle gave die vooral niet teveel mag kosten. Met als enig en logisch gevolg deze massale verspilling van spul waar niemand op zit te wachten, maar dat kennelijk goed genoeg is om zo’n loos gebaar te maken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Een loos gebaar

  1. Laurent zegt:

    Ja, goed getroffen dat gevoel. Nu je het zegt heb ik er ook altijd een onbestemd ongemakkelijk gevoel bij gehad.

  2. Ximaar zegt:

    Ik heb dat goed opgelost en krijg die meuk niet meer. Mijn probleem was ten eerste het gesleep. Die dozen moesten in de bedrijfsbus mee. Daar zaten 45 mensen in en waren 5 zitplaatsen leeg. Dat was echt tekort voor 40 dozen, je kon dan ook niet meer door het gangpad lopen. Ik liet die van mij dus eerst maar een week op m’n werkplek en nam ‘m mee als het wat rustiger in de bus was.

    Het andere is de troep. Zij kochten steevast dingen die ik zelf om wat voor reden in de winkel laat liggen. Vaak omdat ik er niet van hou of dat een ander merk beter was.

    En altijd onzin als een zilveren slacouvert. Ten eerste couvert ik geen sla en ten 2de vind ik zilver vies, doe mijn maar RVS of palstic. Geen van die jaarlijkse prullen heb ik ooit gebruikt.

    Een ding was wel mooi en dat betrof een kalender van het bedrijf. Dat waren hele boekwerken met een thema. Ik heb ze nog allemaal en had het prima gevonden als we alleen die hadden gekregen en 0,1% meer loon.

    Maar ik ben er van verlost. De mensen die bij dat bedrijf netjes met (pre-) pensioen zijn gegaan krijgen het nog steeds. Gelukkig val ik daarbuiten.

  3. Sjoerd zegt:

    Wat mij betreft mogen de de kosten van die kerstpakketten ieder jaar aan een goed doel schenken… De rommel die erin zit doe ik toch niets mee.

  4. mack zegt:

    Had hem dan weggegeven aan iemand die er wel blij mee was. En weet je wat her erge is? Tegenwoordig denkt men ook recht op een kerstpakket te hebben en dat recht om te zetten in geld. Dus een envelop in plaats van een kerstpakket. Vind je het gek dat de wereld langzaam naar de verdommenis gaat!

  5. Nanos zegt:

    Zelf heb ik nooit een kerstpakket gekregen, we kregen gewoon niets.
    Echtgenoot kreeg er wel. Die vond ik meestal wel leuk. Er zaten dingen in die ik nooit kocht. Er zaten ook wel dingen in die uiteindelijk niet gebruikt werden, maar daar vond ik dan wel een ander voor. Ik snap dat eeuwige gezeur over kerstpakketten niet.

  6. Margo zegt:

    Het is een klein betoon van waardering. Toen de kerstpaketten werden afgeschaft bij het bedrijf waar ik werkte, omdat ze nog niet genoeg verdienden, vond ik dat jammer. De pakketten waren meestal een zinvol cadeau. En of het nou gemeend was of niet, je voelde je toch een beetje gewaardeerd. Mijn man levert er een stuk of wat af bij mensen die voor hem werken, en heb me er dus in verdiept. Wat er in zit is het geld niet waard. Allemaal kortingsbonnen waar niemand op zit te wachten en andere meuk dat eeuwig in de kast blijft staan. Vaak gaf ik het ook weg. In Afrika gaven mijn ouders de bedienden een Chrristmas box. Vol met wat luxere eetdingetjes, zelf kregen mijn ouders geen pakket, dat kwam inderdaad pas later.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s