De keuze van levenswandel

Ik zit met een kwestie waar ik maar niet mee wegkom. Van levensbelang is ze niet voor mij, omdat ik mijn koers voor een groot deel heb afgelegd en de richting ervan ook al is bepaald. Wat echter niet wegneemt dat het hele vraagstuk mij behoorlijk bezig houdt. Het gaat over een dilemma dat typerend is voor deze tijd en voor onze samenleving, de welvaartsstaat. Te zijn of niet te zijn is daarbij in beginsel niet aan de orde, hoogstens in zijn meer verfijnde vorm, wanneer het toch gaat om het maken van keuzes die liggen op het terrein van gezondheid en welzijn, en meer in het bijzonder ten aanzien van de wijze van leven. Want wanneer ik om mij heen kijk en zie hoe door mensen hun tijd wordt besteed, dan valt mij daar in op dat je op hoofdlijnen van twee totaal verschillende voorkeuren kunt spreken. Enerzijds zijn er die mensen die door dik en dun en tot het bittere eind voor hun gezondheid kiezen, wat dan vooral zichtbaar wordt in de moordende regelmaat waarmee zij leven, en die blijkt uit de strikte navolging van een gedisciplineerd eetpatroon, uit hun ondubbelzinnige voorkeur voor sport en fitness en dit allemaal om op een gezonde wijze een hoge leeftijd te bereiken. Iets anders kan ik er niet bij verzinnen afgezien van het feit dat men het ook zal waarderen om zich sowieso goed in het vel te voelen zitten, waarbij alle eentonigheid van leven kennelijk op de koop toe wordt genomen.

Daartegenover zie je een groep die het allemaal niet zo nauw neemt en er veel meer voor kiest om van het leven een feest te maken en liefst zo uitbundig mogelijk, dus met inbegrip van alle geneugten, fout of niet fout, schadelijk of onschadelijk. Dat doet er allemaal niet zo toe, als het maar lol oplevert, waarbij de rand, de grens niet wordt geschuwd en al helemaal niet telt of dat op den duur nadelige effecten voor de gezondheid heeft. Want je leeft maar die ene keer, luidt het dominante motto waar dus alles voor wijkt, ook de lengte van de levensverwachting. Daar wordt al helemaal niet bij stil gestaan als men zo bij de dag leeft en wel ziet waar het schip zal stranden. Waarmee ik uitkom bij mijn springend punt, d.w.z. bij dat duivels dilemma of je een Spartaanse levenswijze moet volgen om in de dodelijke saaiheid van alledag meer kans te maken om honderd te worden of dat je elke dag volledig plukt, er op los leeft zodat je aan het eind van de rit, ver voor de honderd, hopenlijk nog uit kunt brengen dat het leven je alles heeft gebracht en dat genoeg daarmee ook echt genoeg is geweest. En vraag nu niet aan mij waarvoor ik zou moeten gaan bij een hernieuwd begin. Misschien weten anderen dat voor mij. Dus hoor ik dat graag en liever niet zo’n correct antwoord dat zich bevindt op de gulden middenweg, maar gewoon die onverbloemde keuze met een ongezouten argument.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op De keuze van levenswandel

  1. Als je gezondheid achteruit gaat, als je ziek wordt of doodgaat, en dat is te wijten aan een ongezonde levensstijl, en je zult op dat moment geen spijt hebben van die levensstijl, dan moet je die ongezondere levensstijl aanhangen. Anders niet natuurlijk.

  2. Sjoerd zegt:

    Als ik alles moet laten staan om honderd te worden, of leven en tachtig worden weet ik het wel…

  3. RadaR zegt:

    Sjoerd says it all!!!

  4. Mack zegt:

    Als je gezond leeft, dan zegt dat niet zoveel. Als je erg ongezond leeft, dan is de kans heel groot dat je ergens rond je 50e struikelt. Roken, drinken, drugs, overgewicht, en niet sporten. Honderd-jarigen doen meestal alleen aan niet sporten.

  5. Margo zegt:

    Eerst eens zeker stellen WAT gezond leven is. Want daar is men het niet over eens. Tot dat moment leven zoals je het graag doet.

  6. Frankie zegt:

    Quo vadis?

  7. Laurent zegt:

    Als je kinderen hebt heb je een verplichting op zijn minst in leven proberen te blijven totdat zij een behoorlijke volwassenheid bereikt hebben, vind ik.

    Maar als je geen kinderen hebt; als je heel gezond leeft kun je weliswaar oud worden, maar evengoed een invaliderende aandoening of dementie oplopen eenvoudigweg door ouderdom, waardoor die extra vijf of tien jaar geen lolletje zijn. Die gevolgen voor de gezondheid zijn alleen van belang als je ermee moet leven, niet als je gelijk dood gaat aan je ongezonde levensstijl.
    Het hangt er maar net vanaf waaraan je precies komt te overlijden, en dat heb je zowel als gezond als ongezond levend persoon niet helemaal in de hand.

    Gezond leven vergroot beslist je kans op een langer leven, maar of het ook prettiger zal zijn is maar zeer de vraag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s