Het najaarscorvee

Zo vlak voor de winter wacht er rondom mijn huis nog één stevige klus op mij. Het is een jaarlijks terugkerende bezoeking, waarvan ik dit jaar hoop dat ze met ongeveer vijftig procent in omvang zal zijn gereduceerd. Het zijn de gevallen bladeren die gereed liggen om bijeen geharkt te worden. Het vooruitzicht ervan bezorgt mij al de huiveringen op het moment dat ik voor de eerste keer in de herfst op de radio “Autumn leaves” hoor, omdat dat bij het jaargetijde hoort en omdat het daarom toepasselijk is. Maar voor mij dan toch even niet. Want een huis met een tuin is hartstikke fijn. Alleen die twee weken in november niet als er flink geharkt dient te worden, een paar uur aaneen. Waar geen bladblazer bij helpt (want alleen maar pestherrie maakt), met name omdat al dat bladafval wel in zakken moet die daarna ook nog eens hun weg moeten vinden naar speciale vergaarbakken die de vorm van manshoge korven hebben en op verschillende plaatsen bij ons in het dorp staan. Vergeleken daarmee vraagt trouwens dat enkele harken niet eens die tijd en inspanning. En dit jaar nog minder omdat de grote boosdoener gedurende voorgaande jaren, de treurwilg die in het midden van onze tuin staat, in het vroege voorjaar danig gekortwiekt is, toen namelijk een intensieve snoeibeurt onderging.

Waardoor de verwachting bij mij bestaat dat het aantal weg te brengen zakken met bladeren, dat tot en met vorig jaar ongeveer dertig bedroeg, dit jaar misschien net de vijftien zal halen. Welk perspectief nog altijd niet uitnodigend genoeg voor mij is om al enthousiast aan de slag te gaan. Dus is het gewoon toch weer het oude liedje. En dat betekent dat ik in feite pas in beweging kom als het laatste blad gevallen is en ik dan meestal gestraft wordt omdat het al stervenskoud geworden is. Zo koud dat ik daar toch eens van zou moeten leren. Wat maar niet lijkt te willen gebeuren en ook dit jaar dus niet, omdat ik altijd weer een aktiviteit vind of onderhanden krijg die prioriteit wordt gegeven. En dat herhaalt zich diverse malen tot ik op een gegeven moment niet meer anders kan, het bijna te laat is omdat vorst of sneeuw wordt voorspeld. En zo zal het dus dit jaar ondanks mijn hoopvolle verwachting opnieuw wel weer gaan. Want ook ik ben die vos die zijn haren al lang kwijt is geraakt, maar geen kans ziet om los te komen van zijn streken, welke voor mijn part onhebbelijkheden mogen heten.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het najaarscorvee

  1. fien zegt:

    Wij hebben net tot onze grote vreugde gelezen, dat je afgevallen blad gewoon op het gras kan kan laten liggen. Goed voor de beestjes die zich voeden met de insecten, en hun poep is weer goed voor de bodemgesteldheid.
    Mijn man heeft het gras met bladeren nog één keer gemaaid en alles laten liggen.
    De planten heb ik al gekortwiekt. Maar niet alles, de sneeuw erop is zo leuk. En we hebben heel veel afval laten liggen, voor de egels, vogels, enz. enz.
    Het ziet er rommelig uit. Maar dat geeft niet. Dat hoort een beetje bij mijn tuin.
    En wat is het alternatief Rob? Een appartement 6-hoog? Zie je jullie daar al zitten?
    Wij hebben zo’n plezier van de tuin, de rest van het jaar. Daarom jezelf maar even streng toespreken in de herfst.
    Goed voor je lijf trouwens, wat beweging. Dat krijg je niet van koken.

  2. Sjoerd zegt:

    Als je klaar bent kun je bij mij verder gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s