De wereld van de musical

Het lukt mij maar niet om er warm voor te lopen. Ik voel mij daardoor best een buitenbeentje en vraag mij dan ook voortdurend af wat miljoenen zo enthousiast ervoor maakt, terwijl het mij totaal niet interesseert. Ik heb er werkelijk helemaal niets mee. Ik word er zelfs kriebelig van als weer eens massaal de lof wordt gezongen op het volgende product uit de koker van Joop van den Ende of Albert Verlinde. De zoveelste musical die in première gaat en welke alsof de duvel ermee speelt, uiteraard juichende recensies ontvangt. Ik weet tenminste langzamerhand niet meer beter dan dat er nog alleen maar superlatieven lijken te bestaan voor de Hollandse producten in dit genre. Het is op het vervelende en voorspelbare af. Het verrast nooit en het valt nooit tegen. Waardoor eromheen, althans in mijn ogen, een saai en zoetsappig sfeertje ontstaat, dat alleen nog plaats biedt aan van die blije, leuke, mooie en gezellige mensen. Anders zie je bijna niet meer als het om de musical gaat. Zoals ook het verhaal of het scenario nooit weerstanden oproept, maar vriendelijk en vooral gezapig is. Want waarom moet de sfeer tijdens een echt avondje uit anders zijn? Zo zal de redenering van de verschillende producenten zonder twijfel luiden, die natuurlijk wel geld in het laatje willen.

Met de controverse, het leed en problemen krijg je geen zalen vol, hoe welluidend alles ook wordt gezongen en hoe fraai alle dansen worden uitgevoerd. Maar dat betekent wel dat je vooral op niets spannends moet rekenen bij om het even welke musical, waarin het belangrijkste kenmerk telkens de eenvormigheid en overzichtelijkheid van de vertelling is die de basis vormt van het muzikaal en gezongen spektakel, met ook weer die ridicule bijzonderheid dat men daarin slechts zingend schijnt te kunnen spreken. Wat natuurlijk op de lachspieren werkt en niets met de boze, grote wereld buiten te maken heeft. Zoals die gespeelde vrolijkheid ook van een andere planeet ingevlogen kon zijn, maar een miljoenenpubliek kennelijk blijft fascineren. Waarop ik dus de uitzondering vorm zonder mij daar verder verveeld bij te voelen. Hoogstens stom verbaasd dat het gros van de mensen, want daar spreek je bij zulke aantallen van, zich met zulke niemendallen in slaap laten sussen tijdens hun verblijf in de droomwereld van de musical, waarbij ik overigens ook mijn ogen niet kan open houden. Maar dan slechts van verveling.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De wereld van de musical

  1. Laurent zegt:

    Ik heb er ook zo goed als niets mee. Ik ben op Broadway in New York wel naar een geweest, gewoon om dat speciaal daar dan ook eens te zien, maar verder trekt het me ook niet.

  2. Mack zegt:

    Musicals, die deden we in de zesde klas van de lagere school.

  3. Margo zegt:

    Ik vind musicals nogal stom. Het wordt uitgemolken tot en met. Over alles worden musicals gemaakt, want: kassa! Het wachten is op: Holocaust, the musical.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s