Gelijke munt

We hebben hier in Nederland de mond vol van de rotzooi die de Grieken ervan hebben gemaakt en nog altijd maken. Ze kunnen alleen maar met een ouzo in de zon zitten, slapen meer dan dat ze werken en gaan op hun vijftigste met pensioen. Zo ongeveer zingt het in Nederland rond als er weer een debat moet worden gevoerd over steun aan de armlastige Grieken. Want wij hebben onze zaakjes immers zo goed voor elkaar, wij werken ons rot en hebben de handen volledig vrij om onbezwaard onze mening te uiten, vinden wij in onze hoogmoed, die kennelijk geen weet heeft of wil hebben van onze duistere kant die mij een dezer dagen ter ore kwam. En het lot wilde dat het om een verhaal ging waarin een Griek die naar werk zocht bij ons in Nederland, de hoofdrol speelde. De man was een goed opgeleide en gekwalificeerde kok die op grond van de geldende EU – regels ten aanzien van het vrij verkeer van personen, goederen en diensten binnen de Europese Gemeenschap een baan probeerde te krijgen op de Nederlandse arbeidsmarkt. Moet kunnen en niks mis mee en leek hem ook te lukken in een net opgestart restaurant in Amsterdam. De click met de ondernemer was er meteen bij de eerste kennismaking. Dus toog hij welgemoed aan de slag, waarna zich de eerste hobbels in de arbeidsrelatie aandienden. Want van een kontrakt was bij aanvang van zijn werk nog geen sprake en bij navraag kreeg hij te verstaan dat hij eerst maar eens een week zijn bekwaamheden moest tonen.

Waarna bekeken zou worden of hij een kontrakt zou krijgen. Van betaling kon nog geen sprake zijn. Onze Griek, nog niet bekend met onze regels en zeden, slikte dit aanvankelijk, maar keerde op zijn schreden terug toen zijn omgeving hem erop had geattendeerd dat we zo in Nederland als werkgever en werknemer niet met elkaar zijn getrouwd. Dus drong hij nog eens aan op een arbeidsovereenkomst met daarbij betaling voor de feitelijk te werken uren. Waarna hem een kontrakt voor twee maanden werd aangeboden met daarin de clausule dat als hij na die twee maanden zou opstappen dat hij dan het loon dat uitbetaald was over de periode dat hij was ingewerkt, wat dan tien dagen was, moest terugbetalen. En daar kon en moest hij het mee doen, aldus die werkgever die zo gretig gebruik probeerde te maken van de onwetendheid van onze Griek, die nog wel zo alert was om bedenktijd te vragen, dus tijd kocht om zich verder te informeren. Wat hem zonder twijfel zou leren dat de Horeca in Nederland inderdaad een rotzooitje is, waar maar wat aan wordt gevioold met arbeidsvoorwaarden. Maar zo zout als in dit geval zal men het zelden hebben gevreten, waarin het er verdacht veel op lijkt alsof hier een Griek met gelijke munt betaald moest worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Curiosa en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Gelijke munt

  1. Sjoerd zegt:

    De horeca is inderdaad een zootje hier. Vooral de “buitenlandse” restaurants nemen het niet zo nauw in dat opzicht. De poetsvrouw die de hele dag gepoetst heeft staat ’s avonds in datzelfde restaurant in de keuken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s