De terreur van de agenda

Het kan best zijn dat ik mij met de volgende overpeinzing definitief aan de zijlijn van de moderne tijd heb geplaatst. Dat zal dan wel en dat moet dan maar. Het weerhoudt mij er niet van om toch eens ongezouten mijn mening te geven over een verschijnsel van deze tijd waar ik de grootst mogelijke last mee heb. En ik denkelijk niet alleen. Maar je hoort er verder niemand over. Wat bij mij niet de twijfel wekt dat ik dan toch wel eens die roepende in de woestijn van die vervloekte moderniteit kon zijn. Vervloekt inderdaad. Door mij en wel wat betreft dat ene punt dat als een alles verterend kwaad bezit heeft genomen van ons sociale verkeer en de sfeer die daarin heerst. Ik loop er bijna dagelijks tegenaan en het blokkeert mij steeds meer in mijn kontakten die ik toch allerliefst spontaan aanga, maar waar ik kennelijk niet meer over hoef te peinzen. Ook niet bij die leeftijdgenoten van mij, van wie je toch mag veronderstellen dat ze omkomen in de tijd en niets meer hoeven te plannen omdat ze baas zijn over hun eigen leven en dus kunnen doen wat ze willen en met name wanneer. Zo zit ik er tenminste in. Zo leef ik, bij voorkeur van dag tot dag zonder dat ik mij hoef te bekommeren over een afspraak die gemaakt is of nog moet worden. Lang genoeg ben ik gegeseld door die terreur om mij ook nu ik de vrijheid heb, nog aan de dwang van die tredmolen te onderwerpen.

En ik voel mij daar kolossaal bij, baas als ik van mijn eigen leven en tijd ben geworden. Met die enige irritante beperking dat ik daarin niet onbelemmerd ben, dus beslist niet moet denken dat anderen daar net zo in zitten en zo met zich zelf omgaan. Wat zoveel betekent dat ik dus niet zo maar bij iemand kan binnenvallen, op bezoek kan gaan omdat ik daar zo’n behoefte aan heb. Die tijd, die goeie, ouwe tijd, durf ik te zeggen, is helaas voorbij. We treffen elkaar niet meer onverwacht, spontaan en onvoorbereid. Nee, dat gaat op afspraak, via een plekje in de agenda die telkens weer getrokken moet worden als je eens met iemand aan de praat wil komen. Zo werkt dat tegenwoordig. Niks geen ontmoeting die uit de lucht komt vallen omdat we dat willen of omdat iemand daar behoefte aan heeft. Nee, die wens, dat verlangen, die emotie, dat gevoel wordt geparkeerd, gerangeerd dan wel zeker gesteld met behulp van de time-manager aan de hand waarvan nog alleen maar geleefd lijkt te kunnen worden. Mag ik zo vrij zijn om dat armoede te noemen als je de ruimte kwijt bent om naar je gevoel te leven en met anderen te verkeren? Als je de gevangene bent van dat ruimtegebrek.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

9 reacties op De terreur van de agenda

  1. Sjoerd zegt:

    Daar heb je wel enigszins gelijk in. Ik plan mijn vrije tijd ook in, met hobbies en verplichte zaken.Alleen in het weekend proberen we vrij te zijn, maar dat houd niet automatisch in dat vrij ook thuis is.

  2. Margo zegt:

    Maar wat is er dan op tegen om iemand vooraf even te bellen en te vragen of hij thuis is en het gelegen komt? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo gecharmeerd ben van zomaar binnenvallend bezoek. Ik heb een plan voor de komende uren en dat wordt dan verstoord. Ik denk dat je dan beter een gezellig café of iets dergelijks kan zoeken waar je mensen ontmoet, dan weet je zeker dat zij daar ook voor in zijn.

    • robschimmert zegt:

      Ja, dat bedoel ik nu precies. We kunnen anno nu nog alleen volgens plan en onze agenda leven en niet meer voor de vuist weg. Dat is kennelijk te lastig en te moeilijk geworden. Of willen we misschien te veel tegelijk en is alles nog niet goed genoeg?

  3. Laurent zegt:

    Ik begrijp wel wat je zegt, maar ik zit ook wat op de lijn van Margo; niet zozeer vanwege eventuele plannen, maar mijn hoofd moet ook naar bezoek staan.

  4. Nanos zegt:

    Ik heb graag onverwacht bezoek, misschien heb ik wel liever onverwacht bezoek dan bezoek dat al weken tevoren is vastgelegd. Ik ben een heeI slechte gastvrouw, onverwacht bezoek is dan een stuk makkelijker, omdat er niets was voor te bereiden. Ik hou ook wel van plotseling opkomende veranderingen. Ik kan ook meestal moeiteloos afwijken van gemaakte plannen voor de komende uren. Dat neemt niet weg dat er risico genomen wordt als men onverwacht aanloopt, ook wij hebben onze bezigheden die niet vooruitgeschoven kunnen worden.

  5. Frankie zegt:

    Ik heb eens nagedacht: wat krijg je zonder agenda’s trekken? Dan krijg je heel gemakkelijk scheve verhoudingen. Mensen gaan snel beslag op elkaars levenskapitaal leggen (wat tijd toch is), door te veel of juist te weinig tijd aan de ander te besteden. Door een agenda kun je van tevoren een hoeveelheid uit te wisselen kapitaal overeenkomen. Afspraken zijn kleine contractjes. Zo zakelijk en weinig idealistisch zie ik menselijke verhoudingen helaas wel; als het om geld gaat en dus ook als het om tijd gaat.

    Wat niet wegneemt dat ik regelmatig een spontaan, agendaloos contact heb, varierend van een minuut tot een middag of avond. Maar dat is dan uitzondering. De regel bij mij is bekend: geen onaangekondigd bezoek. Wie die regel aan zijn laars lapt kan voor een dichte deur komen te staan, al is het de paus met zijn gevolg.

  6. Mack zegt:

    Ik hou ook niet van onaangekondigd bezoek, al is dat nog een beetje afhankelijk van wie dat is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s