Een verzuchting

In de rottige situatie waarin ik verzeild ben geraakt, begin ik te merken dat ik tegen bepaalde grenzen aan loop en geconfronteerd word met onmogelijkheden die mij minder bevallen, maar waar ik verder weinig aan kan doen. Omdat ze met mij gebeuren. Zonder mij te zeer te focusen op mijn eigen narigheid en sores, zie ik niettemin dat er daardoor wat aan mijn gemoedstoestand en aan mijn gedrag verandert dat ik liever niet had. Hoewel dat misschien nooit zo sterk tot uitdrukking kwam in mijn logjes, was ik best gericht op anderen, op mijn omgeving en daarmee zeker begaan zonder dat ik daar altijd uiting aan gaf in woord of gebaar. Het ging mij meestal aan en drong wel degelijk tot mij door zij het dat ik die compassie, dat meeleven niet altijd in daden omzette. Het gedoe, de problemen, de tegenslagen van anderen kwamen at random bij mij binnen zonder dat ik er verder een ordening in aanbracht of hoefde te brengen. Ik kon het namelijk gerust hebben. En daar blijkt nu zomaar opeens bij mij een verandering in te zijn opgetreden, waar ik eigenlijk niet zo blij mee ben, omdat het de weg naar het cynisme zou kunnen openen, naar het punt dat niets van anderen er meer voor mij toe doet. Wat ik beslist niet wil, maar wel met mij aan het gebeuren lijkt.

Nog niet eens zozeer in de vorm van het wegkijken of ontkennen, maar wel iets begint te hebben van een schouder ophalen, relativeren, hoofdschudden, van de herhaalde vraagstelling waar het allemaal over gaat wat ik van anderen verteld krijg. Zoals de drukte die er tegenover mij wordt gemaakt van het winterklaar maken van de tuin, van de prijs van een nieuwe verwarmingsketel, van dat nieuwe montuur dat zo tegenviel, en nog zoveel meer waarover ik mij in de verste verte niet meer druk kan maken en waarvan ik mij telkens weer afvraag waar mensen de energie vandaan halen om mij ermee te vervelen. Waarbij ik mij, en dat reken ik mij toch aan, niet realiseer dat dat door hen altijd al werd gedaan en dat al die mensen gewoon op hun vertrouwde wijze en weg zijn voortgegaan en dat er bij mij wat is veranderd, waarvan ik voetstoots veronderstel dat men dat in de gaten heeft. Dus niet. En zo ligt de bal in feite bij mij. Wat betekent dat op mij de plicht rust om mijn ongemak nadrukkelijker kenbaar te maken alsook het feit dat ik die prietpraat niet altijd hoef te horen. Gemakkelijk is anders. En het blijft de vraag of ik die konfronterende toer wel moet en wil maken. Want konfronterend is het best. Misschien heb ik daarvoor teveel aan mijn hoofd en kan ik beter alles laten zoals het is en proberen de tijd en de problemen zonder kleerscheuren door te komen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op Een verzuchting

  1. fien zegt:

    Moeilijk Rob. Wat de mensen je vertellen, gaat over het leven zelf. Met al zijn grote en kleine zaken. Die kleine zaken zijn op dit moment niet aan je besteed, maar het gevaar dreigt, dat als je over die zaken je schouders ophaalt, de mensen je ook niet meer lastig vallen met prietpraat.
    Je zult je een tussenweg moeten vinden, anders gaat het gewone leven aan je voorbij.
    Hoe gaat het met het huishouden? Krijg je er al een routine in?
    En ik zal je niet lastig vallen met mijn winterklaar maken van mijn tuin. Hoewel het best veel werk was. Ik heb al snoeren met wintervoer voor de vogels opgehangen. Pure verwennerij, maar het is zo’n leuk gezicht.

  2. Sjoerd zegt:

    Het leven langs je heen laten gaan is ook geen oplossing. Het leven mag dan kwalitatief uitermate teleurstellend worden, maar er moet wel verder geleefd worden.

  3. mack zegt:

    Als je zelf in een rottige situatie zit is het gewoon moeilijker om je druk te maken over de situatie van anderen. Dat moet je dan ook overlaten aan anderen. Zelf kun je deze situatie niet eens beinvloeden, anders kon je er nog iets aan doen. Bovendien vind ik dat als het je goed gaat, en zeker bij een links georienteerd persoon, dat hij af en toe wel iets in daden om mag zetten, en als het minder gaat, dan heb je genoeg aan je eigen hoofd. Kortom, maak je daarover geen zorgen omdat er al genoeg andere zorgen zijn.

  4. Frankie zegt:

    Pleasers zijn, indien ze tenminste niet in een doorslaggevende afhankelijkheidsrelatie zitten, enkel maar pleasers omdat ze daarmee acceptatie, waardering of zelfs liefde menen te kunnen kopen. ’t Was dus sowieso ijdel (in de betekenis van futiel, zinloos), dus niks aan verloren. Anderen verliezen er ook niks aan als je nu ophoudt met pleasen, want je gaf al niet eens sjoege. Hooguit verliezen ze hun waardering voor jou als je nu ineens WEL sjoege gaat geven, te weten negatieve sjoege, maar dat verlies zal ze ten diepste worst wezen.

  5. Joyce Hamilton zegt:

    Pap, je kunt ze ook gelukkig prijzen dat dat alles is waarover ze kunnen klagen. Ieder heeft mi. recht op zijn eigen ongemak en klaagzang, hoe klein of groot ook. Er gaat namelijk ook een hele fijne geruststellende werking van uit; een die mensen met elkaar verbindt en laat communiceren en de aandacht afleidt van dat wat te groot of te zwaar is om te bevatten of in de ogen te zien.

    • Frankie zegt:

      @ Joyce

      Daar zit wat in. Als je een volstrekt intolerante zak wordt houd je geen goede kennissen meer over. Ik kan me echter best veel situaties voorstellen waar de wil om te luisteren naar het “kleine leed” kleiner is bij de toehoorder dan het recht op ongemakken bij de klager groot is. Zo’n situatie ontstaat bijvoorbeeld wanneer de toehoorder zelf geconfronteerd wordt / is met “groot leed”. En dan dringt zich vanzelf de vraag op wat een goede kennis precies “goed” maakt en of geen kennis in bepaalde gevallen niet een stuk aangenamer is dan wel een kennis.

      Ik durf te zeggen dat ik onderhevig ben geweest – en lang ook: minstens 30 jaar – aan “groot leed”, en wat mij opvalt is dat ik groot leed van anderen makkelijker draag dan het kleine gezeik van kleinzerige mensen. Okee, die mensen weten kennelijk niet beter, maar ik weet dan toevallig weer niet beter dan dat ik zo mogelijk mijn maatregelen tref tegen het moeten aanhoren ervan en dat is in veel gevallen: snel weglopen. Soms met een smoes en meestal met de eenvoudige en ware woorden: ik ga.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s