Noodlot en ongeloof

Ik heb het gevoel dat het noodlot ons blijft achtervolgen. Gisteren kregen wij weer een opdonder ervan uitgedeeld, terwijl wij de afgelopen jaren genoeg aan onze fiets gehangen hebben gekregen. Hadden we eerst de sores met onze oudste dochter die borstkanker kreeg, was ik daarna aan de beurt met voortdurend terugkerende blaaspoliepen, met uiteindelijk als de genadeklap de beroerde boodschap nu bijna een jaar terug rond de tumor die mijn vrouw op haar borstbeen had en welke niet meer operabel was. Nou, dan heb je het, zo denk je, onder de hand wel voldoende gehad en houd je de moed erin zo goed en zo kwaad als dat gaat omdat het glas toch telkens half vol blijkt te zijn. Want met Joyce gaat het drie jaar later, zij het met een beperking hier en een medicatie daar, toch zoals zij zich dat zelf wenst in de gegeven omstandigheden. Ik word tot nu toe steeds tot mijn tevredenheid geholpen en behandeld met mijn ongemak. En mijn vrouw is nog altijd best bij de les en staat met beide benen en naar haar vermogen in het leven, met dien verstande dat wat bij haar ooit 100% was, nu wel teruggebracht is tot 50% waar ze zich niettemin nog best bij voelt.

Zo dachten wij ons leven al met al behoorlijk in het spoor te hebben gekregen en voelden wij ons redelijk wel. Ja, wij meenden zelfs een vorm van balans te hebben gevonden welke echter gisteren ruw werd verstoord toen wij te horen kregen dat bij onze jongste dochter Harriet ook een vorm van borstkanker was gekonstateerd. Dan dondert je wereld opnieuw in elkaar, word je bevangen door ongeloof en kun je het niet vatten dat je in nog geen drie jaar voor de vierde keer aan de beurt bent. Met uiteraard de logische vraag waarom je dat overkomt, of je dat hebt verdiend zonder dat je daarop een antwoord krijgt en ook niet hoeft te hebben omdat je toch verder moet voor allen die je dierbaar zijn en die zo in de knel zijn gekomen. Laat staan dat je de kop laat hangen. Nog niet misschien. Zo ga ik tenminste wel de toekomst tegemoet. Niet meer zo met het hoofd omhoog en met alle vertrouwen en optimisme, dat ik altijd had. Dat heeft toch een knak gekregen, is wat gebroken, zij het dat ik geloof behoud in onze veerkracht, in ons vermogen om er ook nu weer bovenop te komen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Noodlot en ongeloof

  1. Laurent zegt:

    Verdomme Rob, wat erg…ik kan er niet zoveel aan toevoegen behalve dat dit inderdaad een verbijsterende ervaring moet zijn voor jullie allemaal.

  2. mack zegt:

    Sjonge jonge zeg. Hoeveel kan een mens hebben? Wat een ellende. Ik wens jouw gezin veel zelfhelend vermogen toe.

  3. mack zegt:

    Een vraag kan ik wel beantwoorden. Of je dat hebt verdiend. Nee.

  4. We leven= tine en ik= met jullie mee en vertrouwen erop dat ook deze zware tegenslag, welke je dochter treft, zal worden overwonnen. Maar inmiddels laat ook dit ongeloof dat jullie treft, de nodige sporen achter en wij wensen dan ook de nodige veerkracht om weer uit het plotselinge dal te klimmen.

  5. Frankie zegt:

    Medelijden doe ik niet aan want dat vind ik neerbuigend. Medeleven heb ik zat, maar laten we wel wezen, mijn medeleven richt concreet niet zoveel uit.

    Ik ken iemand wiens medeleven wel concreet veel uit kan richten, maar van diens bestaan weet jij zeker weten ook al een lange tijd en dat adres is dus geen nieuws voor je.

    Kortom ik kan en zal niks doen, behalve je de noodzakelijke kracht wensen, met name de kracht van het onaanzienlijke riet dat in de storm meebuigt tot aan de grond, zonder af te knappen als de trotse eik.

  6. fien zegt:

    Ach Rob, hier heb je geen woorden voor.
    Maar mijn vraag, is er al getest op BRCA1 of BRCA2?
    Ik neem aan van wel. Zeker omdat je drie dochters hebt.

    • robschimmert zegt:

      Er is inderdaad sprake van erfelijk gen waarmee zij belast zijn. Vandaar dat bij mijn twee andere dochters, sinds mijn oudste dochter met borstkanker werd gekonfronteerd, het ene half jaar een mammografie wordt uitgevoerd en het andere half jaar een MRI – scan, met voor mijn jongste deze keer dit rot resultaat.

      • Frankie zegt:

        Een vriendin van mij heeft om die reden, hoe verdrietig ook, uit voorzorg alvast prothesen laten zetten. Ook heeft zij haar baarmoeder preventief laten verwijderen. Mijn overbuurvrouw (39 jaar) is naar ik vermoed ook belast met dit soort van gen. Negen jaar geleden borstkanker gehad en nu hormonaal veroorzaakte botkanker (tijdens zwangerschap van tweede). Ze gaat overigens goed vooruit.

  7. Margo zegt:

    Wat een rotnieuws. Ik wens jullie van harte toe dat jullie hier mee kunnen omgaan. En dat het allemaal mee zal vallen. Sterkte allen.

  8. Sjoerd zegt:

    Verdienen doet niemand dit. En gunnen doe je dit zelfs je ergste vijand niet… Ik kan me het gevoel van pure onmacht wel voorstellen als je dit meemaakt. Buigen, yes. Barsten, never…

  9. pjotr zegt:

    Niemand “verdient” zoiets. Het lot treft je. Veel sterkte!

  10. willem zegt:

    Veel sterkte!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s