Een sociaal-culturele kwestie

Het kan wel eens verhelderend en ook bevrijdend zijn om een spiegel voorgehouden te krijgen. Dat moet dan niet gebeuren door ‘een van ons’. Want dat schiet weinig op. Nee, dat kan dan beter gedaan worden door vreemde ogen, die nu eenmaal eerder en tegelijk meer dwingen, merkten wij ook toen een Engelse bij ons op bezoek was en zij haar licht liet schijnen op verschillen tussen onze en de Britse maatschappij. Met enig recht van spreken en de nodige objectiviteit, bleek ons, omdat ze toch al bijna vijf jaar in Nederland woonde en zo zicht had gekregen op de polslag van ons land en haar cultuur. Wat haar het meeste opviel en daarmee voor haar het opvallendste onderscheid was tussen beide maatschappijen, was het bestaan van zoveel verschillende culturen, ook in de onderste lagen van de Nederlandse samenleving, waarbij die culturen uiteindelijk wel de belangrijkste referentie vormen voor mensen en groepen die daar deel van uit maken. De specifieke cultuur is zo maar bepalend voor de eigen identiteit en het besef daarvan door ieder die bij een groep hoort. Dit in tegenstelling tot de Engelse situatie waar de klasse van werkenden en have-nots een krachtige samenhang kent en het deel uitmaken van die klasse in sterke mate bijdraagt tot ieders identiteit en de beleving daarvan. Waarmee er sprake is van een afgetekend klassebewustzijn, een opvallende mate van onderlinge solidariteit en een vervagen van grenzen die ooit naar ras, religie of nationaliteit bestonden, maar er nu dus nauwelijks nog zijn.

Wat zijn bevestiging kreeg in de recente rellen in de Engelse steden, waarbij bleek dat de achtergrond van de deelnemers daaraan totaal verschillend en bijna aselect was. Dit in schrille tegenstelling dus tot Nederland en ook de rest van met name West – Europa waar aan de voet van de samenleving bijna geen sprake is van een lotsverbondenheid. Eerder van onderlinge angst en naijver op grond van verschillen in nationaliteit, taal, cultuur en religie. Waardoor de toestand hier toch minder nijpend en explosief lijkt dan in Engeland, waar de tegenstellingen tussen klassen ook veel groter en sprekender zijn, doordat aloude machtsverhoudingen mensen en groepen op een hoop hebben gedreven. Wat wij in Nederland veel minder kennen, omdat de verzuiling er tientallen jaren haar werk heeft gedaan. Machthebbers konden enerzijds verdelen en heersen, maar anderzijds boden de kerk, de vakbond of het gilde wel weer een veilig onderkomen, een laatste bescherming en opvang in de kille strijd om het bestaan, waar het in Engeland geheel aan ontbrak. Met als gevolg die voortdurende sociale spanningen en uitbarstingen, terwijl het daarmee in Nederland en in de landen om ons heen beslist los zal blijven lopen, konkludeerde ik na die observaties, die ons om niks werden aangeboden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een sociaal-culturele kwestie

  1. Frankie zegt:

    De Britse “upperclasses” laten zich m.i. min of meer graag be-rellen door de onderklassen. Dit, omdat een elkaar in de haren vliegende onderklasse per saldo minder productief en dus minder “profitable” is. Dan verdeel en heers je wel, maar verdienen doe je ook geen pound. Protest van onder is dus verborgen succes voor de bovenklassen. Zo uitgekookt ken ik de mensen intussen wel.

  2. Frankie zegt:

    Snap je ook meteen waarom ik de rijken zo van ganser harte hun dineros gun! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s