Blinde wilg, slapende vrouw

Al vaak werd ik op hem geattendeerd en werd mij steeds op het hart gedrukt om vooral eens een boek van hem te lezen. Want dat zou zonder twijfel een belofte inhouden voor een volgend boek van hem, en voor nog een, en nog een. Omdat zijn stijl, maar nog meer zijn verhalen de lezer ervan verslaafd eraan zouden maken. Zo fascinerend werd de Japanse schrijver Haruki Murakami (1949) genoemd. Door welke aanprijzing ik al op mijn hoede was en dat nog meer werd toen zijn verteltrant als magisch, mystiek en surrealistisch werd omschreven. Met omkering, aankleding en vervorming van de werkelijkheid heb ik namelijk niet zoveel. Dus met auteurs die hun oeuvre zo inrichten, evenmin. Maar omdat de druk aanhield en van heel dichtbij kwam, van een van mijn dochters die zich opwierp als een fervent lezer van hem, waagde ik mij toch aan een kennismaking met Murakami. Niet aan de hand van een van zijn romans zoals ‘Norwegian wood’, ‘De opwindvogelkronieken’ of ‘Kafka op het strand’ omdat je dan meteen verplicht bent tot het lezen van drie – tot vierhonderd pagina’s. Verstandiger leek mij een introductie in zijn werk via een bundel korte verhalen, omdat dat meer rustpunten biedt en gelegenheid tot gewenning in tegenstelling tot die roman met zo’n doorlopend verhaal. Vandaar dat ik ten langen leste en na enig dralen zijn ‘Blinde wilg, slapende vrouw’ ter hand nam.

Al snel kwam ik tot de ontdekking dat met de aanduiding ‘merkwaardig, ongrijpbaar, bizar, curieus’ de verschillende verhalen in die bundel het beste getypeerd kunnen worden. Wat overigens niet wil zeggen dat ze niet toegankelijk zijn. Integendeel. Want ze zijn gemakkelijk te lezen, geschreven als ze zijn in een vloeiende stijl en met een eenvoudige zinsstructuur. Dat geeft je eens te meer het gevoel dat je de greep op het verhaal kwijt raakt terwijl je erbij staat en daar ook nog bewust van bent. Je raakt ziende de weg in de vertelling kwijt, terwijl Murakami schijnbaar onverstoorbaar doorgaat en zijn eigen logica als vanzelfsprekend konstrueert en presenteert. Waar je dan onthand en niet begrijpend bij staat, het wel gelezen hebt met het idee dat de werkelijkheid voor je ogen en onder jouw handen wordt veranderd en je ontglipt. Dat is de truc van Murakami, waar je als lezer geen vat op krijgt, en meteen ook de verklaring voor de fascinatie voor zijn werk, waarin hij immers telkens weer een andere, en niet verwachte kant opgaat. En dat verveelt dus nooit, als het je triggert. Maar eerlijk gezegd weet ik het wel nu ik dit spelletje, hoe knap geschreven ook, zo’n twintig keer opgevoerd heb zien worden. Murakami is voor mij een open boek dat ik met de lezing van ‘Blinde wilg, slapende vrouw’ tegelijk voorgoed gesloten heb.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s