Feesten en feestjes

Nog zoiets waardoor ik het gevoel heb aan de zijkant van het leven in de eenentwintigste eeuw te staan. Dat komt echt niet alleen omdat het mij frequent in de media passeert, waar het praten en schrijven daarover en het in beeld brengen ervan niet van de lucht is. Dat is nog op tv en in de krant of in magazines, dus toch veilig en lekker ver weg. Bleef het daar maar bij, dan was het nog te verdragen. Hoe anders is de werkelijkheid en mijn beleving daarvan. Want dat door mij gewraakte fenomeen doet zich ook in mijn omgeving voor. Ik kan namelijk bijna geen mens meer spreken of het gaat over feesten en feestjes waar men heen moet. Waardoor het beeld en de stellige indruk ontstaat dat er wat afgefeest wordt tegenwoordig. In alles wordt wel een aanleiding gevonden om een feestje te maken zoals alles ook een feestje heet. Wat mij, hoewel ik geen socioloog of sociaal psycholoog ben, hevig tot nadenken stemt. Er moet een grootste gemene deler zijn die dit gedrag verklaart, waarbij het mij vooral blijft verwonderen dat er een kategorie mensen blijkt te zijn die haar sociaal funktioneren uitsluitend kan vertalen in het gedrag van een feestbeest.

En dan is het toch het meest verontrustend dat het dan nog niet eens gaat over tieners en twintigers, die immers feest horen te vieren. Nee, dan heb ik het over leeftijdgenoten en groepen vijftigers die dus ieder feit dat hun gemoed aangenaam beroert, om menen te moeten zetten in een feestje. Met als logisch gevolg dat het voor hen elke vrijdag en zaterdag party – time is en je dus bijna niet meer in aanmerking komt om met hen nog een behoorlijk gesprek bij een kop koffie met wat vlaai te voeren. Waar toch alle aanleiding toe is met het zwarte gat waar velen in zitten of in terecht komen, of met alle ongemakken die bij het ouder worden horen, of met een woeste wereld die verandert en genoeg onzekerheden brengt. Of zou het praten daarover te konfronterend en te ongemakkelijk zijn waardoor men zich verliest in de ontkenning, die de vorm van dat voortdurend feesten krijgt? En kiest men er op die manier en bijna onbewust voor om dan maar ziende blind vooruit te vluchten?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Feesten en feestjes

  1. Sjoerd zegt:

    Als je mij meer dan twee keer per jaar op een feest ziet is het veel. Of je moet een begrafenis ook als een feest zien….

  2. fien zegt:

    Vanmiddag heb ik een feestje, georganiseerd door mijzelf en voor mijzelf.
    Ik ga met dit prachtige najaarsfeest, de tuin wat winterklaar maken.
    In mijn oudste kleren, met als gezelschap een schop, heggeschaar, takkeschaar en bladhark.
    De vogels houden zich even gedeisd, tot dat rare wezen weer weg is. Dan storten ze zich massaal op de pieren die met het bewerken van de grond naar boven zijn gekomen.
    En vanavond zal ik zeer tevreden en moe uitkijken over mijn tuin, in de wetenschap, dat niemand het ziet of er iets van zal zien. En erover vertellen doe ik ook niet, want wat moet je zeggen bij de koffie en vlaai?

  3. Mack zegt:

    Ik heb het meeste moeite met het feit dat toen er een aanslag geplaagd werd op koninginnendag, dat er toen feestende dronkaards in beeld kwamen die riepen dat ze hun feestje niet lieten bederven door een gek. Eigenbelang voor het respect naar de slachtoffers.

  4. fien zegt:

    Wij hebben toch maar één koningin, Mack?

  5. Mack zegt:

    Nee, meerdere. We hebben beatrix, koningin der Nederlanden, de zangeres zonder naam, koningin van het levenslied, Yvonne van Gennip, koningin van de Olympische spelen, enz. enz..

  6. Laurent zegt:

    Ik ga niet graag naar feestjes meer. Ik ken er steevast te weinig mensen en sta me meestal gewoon een ongeluk te vervelen aan een hangtafel.

  7. fien zegt:

    Ja, ja, zelf gekozen koninginnen. Zoiets als zelf gekozen dictators.
    Hebben we dan ook een dictatorendag?

  8. Margo zegt:

    Ik weet niet of ik feestjes nooit leuk vond of alleen de laatste twintig jaar niet. Maar ik ben toch altijd meer een mens voor een op een gesprekken of kleine groepjes. Ik word erg moe van die chaos aan geluiden en beelden die ik niet tot één plaatje kan samenvoegen.
    Bij feestjes van jonge mensen denk ik dat het meer gaat om het zien en gezien worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s