Een overlijdensbericht

De overlijdensberichten in de krant vormen naarmate ik ouder word, een steeds belangrijker bron van informatie voor mij. Allereerst kom ik zo natuurlijk aan de weet of er vrienden en kennissen dan wel wel bekenden van mij zijn gestorven. De kans dat ik zo’n bericht tref, wordt met het jaar groter. Waarmee die pagina’s waarop ze vermeld staan, op zich al aan betekenis voor mij winnen. Wat ze vooral interessanter maakt, is dat je met een beetje extra aandacht en wat meer inspanning om tussen de regels te lezen, vaker een onvermoede wereld ziet opengaan. Je wordt dan zomaar en opeens gekonfronteerd met zaken die weliswaar uit het leven gegrepen zijn, maar zoveel lading en drama lijken te bevatten dat een enkele verwijzing in de tekst mijn fantasie vaker zo weet te prikkelen dat ik alleen nog maar vragen kan stellen om tot een begrip van een wereld te komen die ogenschijnlijk ver van de mijne ligt.

Zoals mij overkwam toen ik een overlijdensbericht las van een bejaard echtpaar, van 85 en 86 jaar oud, dat op dezelfde dag was gestorven. De vrouw in Geleen en haar man in Urmond. Wat is daar aan de hand geweest, was de logische vraag bij een gelijktijdig sterven van een man en een vrouw die zestig jaar met elkaar getrouwd waren geweest. Hoewel het beetje tekst van de annonce zelf weinig helder maakte, werd in ieder geval duidelijk dat de vrouw aan Alzheimer leed en in een daardoor veroorzaakte schemertoestand moest zijn overleden. Waarna de man, want die konklusie drong zich onvermijdelijk op, het verder wel moest hebben gehad en voor zijn levenseinde koos om zo samen met zijn vrouw aan hun laatste reis te beginnen. Zoveel onthulde die tekst dus voor mij, welke daarom terecht als motto “Voor altijd samen…” meekreeg en een inkijk in een oneindig drama bood, dat dankzij de hoofdrolspelers een happy end kreeg. Of heb je als toeschouwer en buitenstaander het recht om daar anders over te oordelen? Mij kon het in elk geval slechts raken en vooral ontroeren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een overlijdensbericht

  1. Sjoerd zegt:

    Op die leeftijd kan ik me voorstellen dat je alleen niet meer verder wenst te gaan.

  2. Mack zegt:

    Een jaartje geleden kwam ik er eentje tegen die bij mij op de zwemclub zat. 38 jaar, een foto erbij en dat was het dan. Heel vreemd.

  3. Laurent zegt:

    Och, die vrouw zal dan bij dezelfde verpleegorganisatie als mijn moeder in Geleen verbleven hebben. Wat moet dat toch onzettend zwaar zijn om zoiets op vergelijkbare leeftijd als de aan alzheimer lijdende persoon mee te moeten maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s