Prins

In mijn herinneringen die het verst terug gaan in de tijd, d.w.z. tot aan het eind van de veertiger jaren, doemt steeds een man op die mij met ontzag vervulde. Afgezien van mijn vader en moeder die voor mij als zesjarige die natuurlijke positie innamen, was hij de eerste die in mijn leven zo’n rol opeiste. Hij kwam regelmatig bij ons over de vloer, tussen de middag en in de vroege avond, om bij ons voor het eten aan te schuiven. Het hoe en waarom daarvan begreep ik niet, maar zijn mysterieuze aanwezigheid zou wel tot het midden van de vijftiger jaren voortduren. Prins heette hij en wat zijn precieze connectie met mijn vader was, wist ik niet en zou ik ook nooit aan de weet komen. Duidelijk was in elk geval wel dat ze op hetzelfde bedrijf werkten en dat hij in een paar jaar tijd toch stevige sprongen in de organisatie daarvan kon maken. Hoe hij dat deed en voor mekaar kreeg was mij volstrekt onduidelijk. Maar ja, moest je als knul van zes, zeven, acht jaar wel alles willen weten? Nee dus, waardoor het voor mij volstond dat hij natuurlijk een voorsprong moest hebben door zijn geweldig postuur, zijn perfect gekamd kapsel en niet in de laatste plaats door zijn hond Laga, een Duitse herder die onafscheidelijk van hem was en die Prins daardoor in mijn ogen onaantastbaar maakte.

Voeg daar aan toe dat hij een man van de stad was, die in Utrecht woonde en het begin van zijn mythische status voor mij was daar en kon alleen maar verder groeien door zijn voortdurende aanwezigheid bij ons thuis zonder dat ik het fijne van de redenen daarvan te weten kwam. Ik kreeg de vinger er niet achter en werd met de jaren stukken nieuwsgieriger daarnaar, vooral toen ik merkte dat hij op mijn ouders behoorlijk wat invloed had, doordat zij zijn advies om mij naar het gym in Utrecht te sturen bleken op te volgen. En hij werd voor mij nagenoeg een legende toen hij kort daarna, dus net toen ik naar dat gym ging, met zijn hond Laga plotseling geheel uit mijn zicht verdween, niet dan nadat hij met het mooiste meisje van dat bedrijf was getrouwd, wat hem nog meer voor mij tot een fenomeen bestempelde. Waarna het volkomen stil rond hem werd en leeg voor mij omdat dit idool zo maar in rook bleek te zijn opgegaan. Nog één keer daarna heb ik iets over hem gehoord. Dat was bijna twintig jaar later in een bericht over CAO-onderhandelingen in de metaalindustrie, waaraan hij namens de werkgevers deelnam en hij niet alleen meer Prins was, maar ook nog Arne bleek te heten. Waarmee in elk geval dat puzzelstukje nog op zijn plaats werd gelegd, maar hij voor de rest een onopgelost raadsel voor mij is gebleven, wat destijds een diepe indruk op mij heeft achtergelaten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Prins

  1. mack zegt:

    Ik ken er ook één, een Arne Prins. Maar die is nu 18 ongeveer.

  2. Sjoerd zegt:

    Dat is het mooie van mysteries, toch…

  3. Frankie zegt:

    Klinkt als een culinair onthande weduwnaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s