De spagaat van de PvdA

Nu na een eerste jaar van het minderheidskabinet – Rutte de politieke verhoudingen zijn uitgekristalliseerd, wordt het tijd om een balans op te maken. Daarbij vraagt de rol van de grootste oppositiepartij, de PvdA, eerst en vooral om een evaluatie. Want daar zitten best wat haken en ogen aan, getuige haar praktisch optreden in het parlement in het afgelopen jaar. Wat allereerst voortvloeit uit de frustratie dat ze als bestuurlijk ingestelde partij in de oppositie werd gedwongen en met name door de wijze waarop dat gebeurde, door die onverhoedse coup van rechts met de omarming van de PVV, welke voor onmogelijk werd gehouden. Een tweede factor die van invloed is geweest op het rookgordijn dat nog altijd blijft hangen rond de positie van de sociaal – democraten, is het optreden van Job Cohen, die zijn jasje van bestuurder heeft uit moeten doen en genoodzaakt was om de mouwen op te stropen om zich de rol van oppositieleider, van de volkstribuun aan te meten. Wat hem zichtbaar moeite kostte en ongemakkelijk stemde. Dat heeft ertoe geleid dat de PvdA in de voorbije periode in de Tweede Kamer nauwelijks een factor van belang kon worden, want het initiatief te vaak en te gemakkelijk uit handen gaf. Met geen ander gevolg dan de teloorgang in de kiezersgunst, omdat haar achterban een smoel, een duidelijk geluid als tegenwicht miste tegenover een kabinetsbeleid waarin wel – dat moet gezegd – heldere keuzes gemaakt werden, hoewel ze zeker de mijne niet waren.

En voor dat kritisch geluid had de PvdA dus moeten zorgen. Ze had het verzet daartegen bijvoorbeeld kunnen mobiliseren. Maar in plaats daarvan bleef de fractie op twee gedachten hinken, verkeerde het in een permanente spagaat, tussen meebesturen en oppositie voeren, probeerde het binnen te halen wat er binnen te halen viel met een opportunisme dat nog eens gevoed werd door de bestaande gedoogconstructie en de minderheidspositie van het kabinet. Waarmee dat dus wel met al haar kwalijk beleid ook door de PvdA in het zadel is en wordt gehouden, omdat die partij beweert nu veel van haar wensen alsnog te binnen te halen, maar vergeet dat als het moment van afrekenen komt bij de verkiezingen dat het dan Rutte met zijn VVD zal zijn die mooi weer speelt met de behaalde resultaten en de PvdA moet boeten voor haar ambivalenties en onduidelijkheden. Zo dom is men bezig in die partij en zo weinig kaas heeft men gegeten van strategie dat men nu in de blinde val struint van de waan van de dag, principes inruilt voor kortstondig succes en ook nog eens gelooft dat men druk bezig is met strijd te voeren en daarin de winst te halen, die Rutte al binnen heeft en ook zeker houdt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De spagaat van de PvdA

  1. Laurent zegt:

    Ja, dat ben ik met je eens Rob. Ik vind eigenlijk dat men tegen dit kabinet oppositie moet voeren zoals de (verder verfoeilijke) Republikeinen dat in de VS doen; blokkeren waar je maar kunt, en zo afdwingen dat samenwerken met de PVV onmogelijk wordt.
    Maar de oppositie kiest ervoor zich te laten verdelen, en denkt met losse puntjes te scoren.
    Ik zou wel eens willen weten hoeveel zetels een partij zou halen die belooft structureel de PVV af te branden, itt wat de huidige oppositie doet.

  2. Sjoerd zegt:

    Schrijf de PvdA maar gewoon af… Daar zit niets meer wat de boel kan redden. Ik heb nooit geloofd in Job Cohen. Wat de PvdA nodig heeft is een jonge gast met lef…

  3. Nanos zegt:

    In de oppositie moet je dus tegen zijn op punten waar je eigenlijk voor bent, alleen maar om tegen te zijn. Daar win je ook geen stemmen mee. Inderdaad, een spagaat.

    En de gedoogpartij is tegen, maar blokkeert de boel niet om de oppositiepartij in de oppositie te houden.

  4. Frankie zegt:

    De PvdA heeft duidelijk de emancipatieboot van de lager geschoolde kiezer gemist. De heren en dames politici van de PvdA lijken nog altijd vol erbarmen het gebrek aan zelfredzaamheid van hun doelgroep(en) te bezien, terwijl de economische en intellectuele hulpeloosheid van die lager geschoolden en / of allochtonen allang geen werkelijkheid meer is.

    Dit dedain jegens de eigen doelgroep(en) is wat ik zie als hoofdoorzaak van de schijnbaar onherroepelijke neergang van die partij. Onderdeel van het dedain zijn frasen als “de boel bij mekaar houden”. Hoe verzint Cohen het! Kiezers zijn geen kleuters.

  5. mack zegt:

    En toch, ik heb zelf nooit een spagaat gekund.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s