Het minimum van Max

Ik zou liegen als ik zei dat ik mijn weblog ook niet gebruik om wat ergernissen van mij af te schrijven. Waarbij het al helpt als je daarvoor ook nog gehoor vindt, als je merkt dat je niet de enige bent die zo’n ongemak met zich meedraagt. Dus geen verborgen agenda. Het is zoals het is en zoals ik het hier nu benoem. Want zo schiet dat loggen nog eens op en word je er per saldo zelfs een beetje kalmer van als je op die manier sporen van opwinding kunt verdrijven. Het is maar dat ieder dat weet als ik het nu ga hebben over zo’n fenomeen dat mij al een aantal jaren hindert en dat mij echt dwars begint te zitten. Ik krijg er eigenlijk alleen maar meer last van, omdat ik alsmaar moet horen – het wordt mij haast ingepeperd – dat ik als senior die ik immers ben, tot haar doelgroep hoor, dus van de programma’s die speciaal voor mij gemaakt zijn, zou moeten genieten. Wat mij van geen kanten lukt, mij dus frustreert en mij ook meer en meer begint te irriteren. Ik zie namelijk totaal geen kans om voor een greintje warm te lopen voor het programma-aanbod van Omroep Max, welke de vijftigplussers zou bedienen, hen weer serieus neemt en daarom geheel aan de wensen en behoeften van die leeftijdsgroep voldoet, als ik haar bewering tenminste mag geloven.

Maar bezie ik waar dat in resulteert, welke slappe hap dat oplevert, want slechts herhalingen van herhalingen tot aan de derde macht inhouden en louter reproducties zijn van programma’s en formats van jaren her, dan voel ik mij als senior danig aangesproken en bijna beledigd. Alsof ik geen smaak meer zou hebben en uitsluitend nog opgewarmde kliekjes belief. Alsof ik me gevlijd heb in het verleden, me daarbij te ruste heb gelegd en vooral niets nieuws meer aan de kop wil hebben. Alsof zo het summum van sfeer en gezelligheid ontstaat, met dat voortdurend repeteren, met die grijs gedraaide plaat. Alsof alles is gestopt na The Bohemian Rhapsody en de zestiger jaren het einde der tijden zijn gebleken. Die stoffigheid, die lauwe prak, die Omroep Max biedt, gerieft mij in de verste verte niet, omdat ze niets toevoegt, maar alleen indachtig haar naam maximaal herhaalt en reproduceert, dus overbodig is en van harte gemist kan worden. Ook vanwege dat minimum aan originaliteit, waaraan ik als senior nog altijd behoefte heb. Ja, mag het? Of word ik geacht er wat dat betreft niet meer toe te doen en slechts te verkeren in het toen en in de tijd van vroeger?

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Het minimum van Max

  1. RadaR zegt:

    MAX ontgaat volledig [of wil bewust niet zien], dat zoals jij zelf prima omschrijft de senior van 2011 van een compleet andere makelij is dan die van de jaren 60/70.
    Een prima remedie voor het ontlopen van de beeldbuis ergernis blijft zo weinig mogelijk en dan nog zo selectief mogelijk kijken.

  2. Frankie zegt:

    Doet me denken aan mijn ouders, die vorig jaar voor mij de boeken Mam Vertel ’s en Pap Vertel ’s invulden. Mijn moeder voelde zich beledigd door de betuttelende, infantiele toon waarop de invullers van het boek worden aangesproken. Dat is ook wel waar, maar ze heeft zelfs een brief naar de uitgever gestuurd, zo kwalijk vond ze het! Mijn pa reageerde heel anders. Hij zag het wel, maar koos ervoor zich hoegenaamd niet aangesproken te voelen. Een stuk relaxter.

    Wees blij dat je slechts een senior bent Rob, en geen autist. Kwam vorige week bijvoorbeeld een achternicht tegen die ik lang niet gesproken had (de laatste keer dat ik haar sprak was mijn autisme nog niet gediagnosticeerd). Weet je wat ze tegen me zei? “Ik zag je vorige week fietsen met mama.” Ik dacht even dat zij met ‘mama’ haar eigen moeder bedoelde. Maar ze bedoelde mijn moeder, die haar oudere nicht is. Zij denkt dus blijkbaar dat ik nu officieel achterlijk ben. En dat is 100% haar probleem. Snap je?

  3. Laurent zegt:

    Rob, ik vind dat jij een gesproken column moet krijgen op Omroep Max. Ik kan me deze tekst helemaal voorstellen, door jou uitgesproken met van de ene kant op de achtergrond een boekenkast met de verzamelde werken van Marx, maar onderwijl wel een mp3 op je iPod downloadend en een stapel boeken op je bureau die de afgelopen week uitgekomen zijn.

  4. uitwijkpost zegt:

    Ik zie dat nooit, ik zie überhaupt zelden iets op tv. Kan ik me lekker ook niet ergeren!

  5. Sjoerd zegt:

    Ik sluit me wel aan bij de jeugd, daar voel ik me beter thuis dan bij die oude van dagen…

  6. bespiegelaar zegt:

    Nog jong van hart en fris van geest ?? Nog een open mind naar de toekomst ?? wwwbespiegelingen.blogspot.com probeert daar een antwoord op te zijn. Niks omroep MAX, zender als stem van een gestold verleden.

  7. mack zegt:

    Ik val een beetje tussen wal en schip. Ik behoor niet tot de doelgroep van Max, maar ook niet tot die van BNN. En daar tussenin zitten alleen zenders waarvan de makers denken dat ik de hele dag op een tuinstoel op de camping zit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s